บทที่ 367 ปากเป็นกรวยหรือไง

โจวซื่อยิ้มยกไก่วางบนโต๊ะ ฉีกเป็นชิ้น ทุกคนในครอบครัวคนที่ตักข้าวก็ตักข้าว คนที่ยกกับข้าวก็ยกกับข้าว

หลิวต้าจู้มองอาหารบนโต๊ะ ลังเลครู่หนึ่ง ก็ยังรู้สึกว่าไก่ที่หลิวลี่เซี่ยทาน้ำผึ้งดูน่ากินเป็นพิเศษ คีบชิ้นหนึ่ง กินคำหนึ่ง

หลิวชิงซานไม่รอให้พ่อพูด รีบคีบชิ้นหนึ่งอย่า

บทที่ 368 ใครส่งของขวัญใหญ่?

โจวซื่อ: "มาแล้วๆ พูดกันแป๊บเดียวสองคนนี้ก็เร่งใหญ่แล้ว"

หันไปทางหลี่ซื่อ ยิ้มพูด "ไปกันเถอะ"

วันนี้ออกเดินทางเร็วกว่าปกติ ดังนั้นมาถึงเมืองก็เร็วกว่าปกติ เร็วกว่าเกือบหนึ่งชั่วยาม

หลิวลี่เซี่ยยิ้มพูด "ดีเลย เร็วขนาดนี้ พวกเราทำอะไรได้ตั้งเยอะ"

โจวซื่อยิ้มพูด "ก็ดูส

บทที่ 369 ขาดทุนอีกแล้ว

คิดแล้วคิดอีกก็ส่ายหน้า ช่างมันเถอะ รอคราวหน้า รอให้น้ำตาลใหม่มาค่อยเอาไปให้เธอ ในเมื่อเขาไม่อยากให้รู้ว่าเป็นใคร ก็ไม่ต้องรู้ก็ได้

เชิดอยู่ครึ่งชั่วยาม พวกเขาก็ไป

คนไปแล้ว ก็ต้องกินกันละ ยี่สิบโต๊ะแรกนอกจากลดราคายังแถมขนมด้วย

ฝูงชนกรูกันเข้ามา แย่งกันเข้าข้างใน อยากไปแย