บทที่ 269 ฤดูเกี่ยวข้าวมาถึงอีกครั้ง

หลิวลี่เซี่ยแทะลูกพีชในมือจนหมด มองเมล็ดที่เหลือ นึกอะไรขึ้นมาได้จึงพูด "แม่ กลับไปหนูจะขุดหลุมฝังเมล็ดพีชนี้ ปีหน้าจะขึ้นเป็นต้นกล้าไหมนะ?"

คิดแล้วพูด "อืม จะปลูกริมแม่น้ำ ปลูกเป็นแถว ใส่ปุ๋ยเป็นประจำ ไม่กี่ปีก็โต ต่อไปทุกปีบ้านเราจะมีผลไม้กินเอง"

โจวซื่อขำ "

บทที่ 270 ฤดูทำนา

หลิวต้าจู้หัวเราะ "งั้นดูเหมือนบ้านเรามีที่ดินน้อยก็มีข้อดีนะ ช่วงทำนายังผ่อนคลายหน่อย"

คนรอบข้างก็หัวเราะ

ถึงที่ดิน หลิวลี่เซี่ยสู้ลมฤดูใบไม้ร่วง พับแขนเสื้อขากางเกง เลียนแบบพ่อ สะบัดแขนเกี่ยวข้าว

ทำไปไม่นาน เหงื่อก็ไหลลงมาเป็นทาง

พอดวงอาทิตย์ขึ้น หน้าก็ไม่เคยแห้ง ผมเปียกเหงื่อ

บทที่ 271 เก็บเกี่ยวเสร็จแล้ว

หลิวชิงซานส่ายหน้าพลางพูดว่า "อ๋า ร้อนจังเลย ร้อนจริงๆ ทั้งหิวทั้งกระหาย ถ้าทำต่อไป ข้าคงจะเป็นลมแล้ว"

หลิวต้าจู้เห็นท่าทางของเขาแบบนั้น จึงขมวดคิ้วพูดอย่างไม่พอใจว่า "แค่นี้ยังทนไม่ได้ แล้วเธอจะทำอะไรได้อีก โอ้ แค่ให้เธอเกี่ยวข้าว เธอก็จะเป็นลมแล้ว แล้วเธอยังไม่เคยไ