บทที่ 246 เข้าใจผิด

หลิวต้าจู้วิ่งรี่เข้ามาอย่างรีบร้อน เงยคอมองลงไปในน้ำ ส่วนหลิวชิงเหอถูกทิ้งไว้ข้างหลังไกล ยังไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน

หลิวลี่เซี่ยชี้ไปข้างหน้าอย่างตื่นเต้น "นั่นไง เห็นไหมพ่อ อันที่สีดำ เหลือแค่หางนิดเดียว เห็นไหม นั่นแหละงูน้ำ รีบไปเร็ว ไม่งั้นเดี๋ยวมันหนี"

หลิวชิงซานทำหน้าเศร้า

บทที่ 247 มาส่งผัก

หลิวชิงซานทุบไปสะบัดมือไป บ่นไม่หยุด "เฮ้อ นี่มันไม่ใช่งานที่คนจะทำเลย จะต้องทุบไปถึงเมื่อไหร่ ยังเหลืออีกตั้งเยอะ ขอไปดำนาดีกว่า!"

"โอ๊ย! ชิ!"

นี่ก็ทุบโดนมืออีกแล้ว

หลิวชิงเหอขมวดคิ้วน้อยๆ ต่อสู้กับหอยตัวเล็ก "ตอนนี้ผมถึงรู้แล้วว่าทำไมคนถึงไม่กินของพวกนี้ ยุ่งยากจริงๆ!"

หลิวล

บทที่ 248 ออกลูก

เลือกผักที่สวนบ้านไม่มีสองอย่างมาทำกินตอนเที่ยง

สองน้องยังคงทุบหอยอยู่

หลิวชิงซานมองหอยที่ยังเหลืออีกเกือบเต็มกะละมัง ทำหน้าย่น บ่นไม่พอใจ "พวกเราทุบมาตั้งนานแล้ว ทำไมยังมีเยอะจังเลย พวกเธอว่าไหม หอยพวกนี้แอบออกลูกตอนเราไม่ทันระวังรึเปล่า ไม่งั้นทำไมถึงยังมีเยอะขนาดนี้ ไม่เห็นจะน