บทที่ 198 ชาดอกไม้ป่า

โจวซื่อพยักหน้า รู้สึกว่าตัวเองรีบร้อนไปหน่อย

อีกด้านหนึ่ง หลิวลี่เซี่ยก็รู้สึกว่าตัวเองรีบร้อนไปเหมือนกัน

เจ้าอายุเพิ่งสิบสองจะขึ้นสิบสาม ถึงจะเป็นสมัยโบราณ ก็ต้องอายุสิบหกถึงจะแต่งงานใช่ไหม?

ไม่ใช่ว่าพอสิบห้าเพิ่งเข้าพิธีปักปิ่นก็จะให้แต่งงานเลย คิดดูแล้วยังอีกหลายปี ค่อยๆ

บทที่ 199 ชื่อเสียงแบบนี้ไม่อยากได้

"ไม่ต้องพูดถึงว่าเจ้าเก่งขนาดไหน ทำได้ทุกอย่างทั้งในบ้านนอกบ้าน"

คำชมนี้ทำให้หลิวลี่เซี่ยสงสัยว่าพูดถึงเจ้าจริงหรือ ทำได้ทุกอย่างอะไรกัน เจ้าไม่มีความสามารถขนาดนั้น งานบ้านก็ทำไม่เป็น ทำอาหารก็พอไหวแค่เพราะมีเครื่องปรุง

งานนอกบ้านยิ่งแย่ งานในไร่นาทำไม่เป็นเลย ไ

บทที่ 200 มีสักหนึ่งสองคนก็พอ

หลิวลี่เซี่ยเห็นท่าทางแม่กังวลมาก ก็เข้าใจว่าที่นี่แม้จะไม่ได้เข้มงวดกับผู้หญิงเหมือนที่เจ้าเคยรู้มา แต่ก็ยังไม่ได้ผ่อนปรนถึงขั้นไม่สนใจกิริยามารยาทเหมือนยุคหลัง

รู้ว่าเรื่องสำคัญ จึงพยักหน้าหนักๆ พูดอย่างเด็ดขาด: "หนูรู้แล้วแม่ หนูไม่ได้โง่ พวกนี้แน่นอนพูดข้างนอกไม่ไ