บทที่ 111 มีผลกระทบ

"จะดีหรือ พวกเรามีตั้งหลายคน วัวคงแบกไม่ไหว เดินไปกันเองดีกว่า ไม่ไกลเท่าไหร่หรอก"

"ใช่ๆ ไม่ต้องรบกวนพวกคุณหรอก พวกเราเดินเองได้ ถ้าวัวเหนื่อยจนป่วยก็ไม่ดี"

โจวซื่อยิ้มพลางกล่าว "แค่นี้กี่คนกัน ถึงจะมาอีกสักเท่านี้ วัวก็ยังแบกไหว ไม่เป็นไร ขึ้นมาเถอะ ก็อยู่หมู่บ้านเดียวกัน ทา

บทที่ 112 เริ่มเก็บเกี่ยว

ทำให้หลายคนอิจฉาตาร้อน

หลี่ซื่อพูดว่า "ไม่รู้ว่าตาของพวกคุณเป็นยังไง งอกมาเพิ่มอีกสองข้างหรือไง ทำไมถึงหาเก่งนัก ทุกวันยังหาได้เยอะขนาดนี้ ทำไมพวกเราถึงหาไม่เจอ อย่างมากก็หาเห็ดชานเทอเรลได้แค่ไม่กี่จิน"

โจวซื่อกลอกตา "ลืมไปแล้วหรือที่บ้านเจ้าเมื่อวานซืนหาเห็ดร่มได้ยี่สิ

บทที่ 113 เมล็ดข้าวเข้ายุ้ง

หลิวต้าจู้วางกระด้งนวดข้าวที่แบกมาลง หาตำแหน่งที่เหมาะสมวางไว้

ตะโกนเสียงดังอย่างกระปรี้กระเปร่า "เก็บเกี่ยวข้าว!"

แล้วก็ก้มลงเกี่ยวข้าวกำหนึ่ง

หลิวลี่เซี่ยตกใจ รู้สึกแปลกใหม่ ทำไมก่อนเก็บเกี่ยวต้องตะโกนแบบนี้ด้วย?

ดูน่าสนุกดีนะ มีพิธีรีตองขนาดนี้?

พอหลิวต้าจู้เกี่ยวข