บทที่ 582: คนหายตัวไป

หลังจากจือเซี่ยคลานออกมาจากช่องอิฐ เจ้าไม่กล้าที่จะวิ่งไปไหนมาไหนเพราะไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน

ตอนนี้เป็นปลายเดือนกรกฎาคม แสงจันทร์ยามค่ำคืนไม่สว่างนัก เจ้าต้องใช้เวลาปรับสายตาในความมืดสักพัก จึงพอมองเห็นเค้าโครงรางๆ

ตรงหน้าดูเหมือนจะเป็นเมืองเล็กๆ แต่ทั้งเมืองมืดสนิท ไม่มี

บทที่ 583: ความน้อยใจ

เสี่ยวเหอและหลินจี้หมิงได้รับข่าวการหายตัวไปของจือเซี่ยจากสี่ไห่ในช่วงดึก ทั้งสองลงมาจากชิงหลงเสียที่ขรุขระ ฟ้าก็เริ่มสางแล้ว

พอได้รับข่าว พวกเขาไม่มีเบาะแสอะไรเลย จึงเร่งเดินทางไปพลางสังเกตสถานการณ์รอบข้างไปพลาง

ปกติพวกเขาคงไม่อ้อมมาทางเมืองร้างนี้ และคงไม่เห็นคนที่กำลังค้

บทที่ 584: ยกเว้นโทษประหาร แต่โทษอื่นต้องรับ

ได้ยินแล้วหลินจี้หมิงก็โล่งใจ กลัวมือหยาบจะทำให้ลูกสาวเจ็บ จึงระวังใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาให้เจ้า

"ไม่ร้องไม่ร้อง ต่อไปมีพ่ออยู่ จะไม่ให้ลูกต้องน้อยใจแบบนี้อีก" แล้วล้วงห่อกระดาษน้ำมันจากอก "ดีที่ลูกคอยเตือนให้พ่อพกเสบียงติดตัว คราวนี้ได้ใช้ประโยชน์จริงๆ"