บทที่ 513

- แม่ของเจ้าเป็นของข้า

เจียงซื่อยกมือปิดปากหัวเราะ

"ใช่ๆ ค่ะ คุณหนูมีความคิดแยบคาย ถึงได้วาดแบบสวยขนาดนี้" นางเดินเข้าไปใกล้ "บ่าวเกล้าผมได้หลายแบบ คุณหนูให้บ่าวช่วยเกล้าผมให้ไหมคะ?"

หลินจือเซี่ยได้ยินแล้วก็นั่งลงอย่างว่าง่าย

"ได้ค่ะ ย่าช่วยเกล้าผมให้หนูหน่อย"

เจียงซื่อเห็นว่าหลินจือ

บทที่ 514

เหมาะกับเจ้าพอดี

ซวงเย่จมูกขยับเล็กน้อย มองไปรอบๆ แล้วชี้ไปทางหนึ่ง

"น่าจะทางนั้น"

จื่อเซี่ยหันไปเดินตามทิศทางที่นางชี้ "พวกเราไปดูทางนั้นกัน"

ทั้งสองเดินอ้อมภูเขาจำลอง เบื้องหน้าเป็นสระน้ำพุ ในสระเลี้ยงปลาคาร์ฟหลากสี บนราวหินริมสระมีชามใส่อาหารปลาวางอยู่

จื่อเซี่ยหยิบอาหารปลาโยนลงไป

บทที่ 515

ไม่แปลกที่นางทำท่าจะลอกหนังเจ้าทั้งเป็น

หลังจากทุกคนเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด ต่างก็รู้สึกแปลกใจ

เดิมคิดว่าหญิงสาวน้อยไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำรังแกคุณหนูตระกูลซุน ที่ไหนได้ ซุนซู่เย่าต่างหากที่หาเรื่องก่อน

เรื่องผ่านมาหลายปีแล้ว ตัวเองพยายามบังคับซื้อบังคับขาย กลับยังแค้นคุณหนูหลินผู้นั้น ช