บทที่ 438 - สิ่งที่จือเซี่ยคาดเดาต้องถูกแน่ๆ

ไหลหนี่รีบวิ่งมาปิดปากเจ้า มองไปรอบๆ ลานบ้านที่คึกคัก เห็นว่าไม่มีใครสนใจการสนทนาของพวกเจ้า จึงถอนหายใจโล่งอก

"เบาๆ หน่อย ข้ายังอยากมีหน้ามีตาอยู่นะ"

หลินจือเซี่ยมองทั้งสองคน ใช้นิ้วชี้และนิ้วกลางทำท่าเดินบนฝ่ามือ

"ไปเดินเล่นที่เขาหลังบ้านข้ากันไหม? ที

บทที่ 439 - เงียบผิดปกติ

จ้าวเสี่ยวหลานรีบถามต่อ

"แล้วร้านเสื้อผ้าร้านต่อไปเจ้าตั้งใจจะเปิดเมื่อไหร่? ข้าก็อยากทำเหมือนพี่สะใภ้สอง ป้าสองและป้าสาม ลงหุ้นในร้านเจ้า แต่ไม่รู้ว่าราคาลงหุ้นจะเท่ากับร้านปีนี้ไหม? เจ้าบอกข้าหน่อย ข้าจะได้เตรียมตัว ถ้าเงินไม่พอ พี่สะใภ้สองใจดี ข้าค่อยยืมเจ้า แล้วพอมีกำไ

บทที่ 440 - จือเซี่ยป่วย

หลินจือเซี่ยได้ยินเสียงเคาะประตูอย่างเลือนราง รู้สึกว่าศีรษะหนักอึ้ง เจ้าพยายามอ้าปาก จะพูด แต่รู้สึกว่าคอแห้งและเจ็บ ทรมานจนเปล่งเสียงไม่ออก

จำใจต้องฝืนใส่รองเท้าลุกจากเตียง พอลุกขึ้นยืน ความรู้สึกวิงเวียนศีรษะก็ถาโถมเข้ามา ร่างกายไม่อยู่ในการควบคุมล้มลงอย่างแรง

เสียงใน