บทที่ 312 ไม่ควรฉวยโอกาสที่ไม่ควร

หลินจือเซี่ยมองไปทางเขาด้วยความประหลาดใจ

การสร้างภัตตาคารนั้นต้องใช้ต้นทุนไม่น้อย

เขาพูดแบบนี้ หรือว่าเขามั่นใจว่าจะสามารถคืนทุนและทำกำไรได้ภายในสามปี?

แม้ว่าข้อเสนอของเขาจะเป็นประโยชน์กับเจ้า แต่หลินจือเซี่ยก็ไม่ได้รู้สึกสนใจมากอย่างที่คิด

"ถ้าเช่าสามปี จะจ่ายค่า

บทที่ 313 หัวโดนประตูหนีบ

นางเหลียงกำลังทำอาหารในครัว

ไฉยุน หลิวสือโถว และหลิวซุ่นผิงต่างก็กำลังช่วยแกะข้าวโพดอยู่ข้างๆ ฟังบทสนทนาของแม่ลูกแล้วก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไร

สี่ไห่เห็นจนชินแล้ว

ทุกครั้งที่หลินจี้หมิงได้ยินภรรยากับลูกสาวทะเลาะกัน ก็รู้สึกอิ่มเอมใจอย่างยิ่ง บนใบหน้ามีรอยยิ้มตลอดเวลา ถือว่าเ

บทที่ 314 จากไม่รู้สึกอะไรกลายเป็นรังเกียจ

พอได้ยินคำพูดนี้ เถาเสี่ยวเอี้ยนก็ร้องไห้ด้วยความน้อยใจ ด้วยความสูงที่ใกล้เคียงกัน ในสายตาคนที่เดินผ่านไปมา ดูเหมือนหลินจือเซี่ยกำลังรังแกคนวัยเดียวกัน

เหอตงตงจากร้านข้างๆ สังเกตเห็นความเคลื่อนไหวข้างนอกผ่านคนเดินผ่านไปมา คิดว่าหลินจือเซี่ยทะเลาะกับใคร เ