บทที่ 288 ปากอ่อนเมื่อกินของคนอื่น

หลินอู่ฟูไม่ได้ปฏิเสธ

"รู้จักกันที่ตำบล เจอกันไม่กี่ครั้ง"

จ้าวอวี้เจินเข้าใจ เมื่อเจอกันแค่ไม่กี่ครั้ง แสดงว่ายังแค่มีความรู้สึกดีๆ ความรู้สึกยังไม่ลึกซึ้ง ถ้าเด็กสาวคนนี้เป็นคนดี ก็สามารถสังเกตดูก่อน ถ้าไม่ดี ตอนนั้นค่อยคุยกับลูกชายดีๆ ก็ยังพอแก้ไขได้

"เด็กสาว

บทที่ 289 ถูกคือถูก ผิดคือผิด

หลินสุ่ยเซิงสูดหายใจเฮือก

"ปรับเท่าไหร่?"

พี่ใหญ่ส่ายหน้า "เรื่องนี้ข้าก็ไม่รู้ แต่ดูท่าทางแล้ว คงปรับไม่น้อย"

หลี่ซิ่วหลันและหลินซีเฟิงแน่นอนว่าได้ยินคำพูดของพี่ใหญ่เมื่อครู่ มองตากันแล้วต่างก็มีรอยยิ้มในแววตา

สองปีมานี้ บ้านพี่ใหญ่ก็รวยขึ้นมาเพราะร้านนี้ไม่ใช่หรือ?

บทที่ 290 เป็นฝีมือบ้านพี่ใหญ่แน่

เฉินปู้ฟานเชื่อหลินจือเซี่ยแน่นอน เด็กคนนี้แม้จะรักเงิน แต่ไม่เคยทำร้ายคนอื่นเพื่อผลประโยชน์ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการไปแจ้งความกับทางการ

ถ้านางอยากจะเล่นงานพ่อค้าที่เลียนแบบร้านอาหารว่างจริง มาหาเขาไม่สะดวกกว่าหรือ?

เขายกมือทำท่าให้หยุด บังคับให้สตรีเหล่านี้เงียบลง

"