บทที่ 252 อาฆาตแค้น สิบปีก็ไม่สาย

จ้าวอวี้เจินคิดว่าลูกสาวคงไม่มีอะไรให้คลายเครียด อีกอย่างเธอก็ไม่ใช่ว่าไม่รู้เรื่องอะไรเลย จึงนั่งที่โต๊ะเล่าให้ฟัง

"ป้าหลิวของเจ้าเพิ่งเล่าว่า ที่เขาต้าซานหลิ่ง มีญาติห่างๆ ของตระกูลเฉินคนหนึ่ง เป็นลูกพี่ลูกน้องของพ่อไหล่หนี่ แก่กว่าเขามาก ถ้าไม่ตาย ปีนี้ก็ 56 แล

บทที่ 253 ค่อยเป็นค่อยไป

วันรุ่งขึ้น หลินจือเซี่ยนั่งเกวียนล่อของครอบครัวเข้าเมือง

ก่อนอื่นเธอพาหลินจี้หมิงและคนอื่นๆ ไปวัดพื้นที่ที่ท่าเรือที่อยากสร้างร้านค้า และวาดแผนผังคร่าวๆ ของที่ดินและขนาด คิดว่าเมื่อกลับไปแล้วค่อยวางแผนผังร้านอย่างละเอียดอีกที เห็นว่ายังเช้าอยู่ จึงแวะไปที่ร้านอาหารและร้าน

บทที่ 254 จะรับมือไหวหรือถ้ามีไข่มากเกินไป

หลินจือเซี่ยช่วยงานที่ร้านอาหารเล็กๆ สักครู่ แล้วจัดระเบียบบทกวีที่แขวนอยู่ในศาลาหลังบ้าน เมื่อเห็นว่าใกล้ถึงเวลาอาหาร เธอก็บอกลาทุกคนในร้านแล้วไปที่ร้านจินเป่ยโหลว

เธอสั่งอาหารและจ่ายเงินก่อนที่จะรอเฉินปู้ฟานและเซิ่นฟู่อาน

"ไม่รู้ว่าพวกเธอชอบกินอะไร ก็เ