บทที่ 25 ปูนขาวที่ถูกเข้าใจผิดว่าเป็นแป้งขาว

จ้าวอวี้เจินจัดการงานบ้านเสร็จเรียบร้อยและห่อเกี๊ยวที่เหลือจนหมด เห็นว่าช่วยอะไรในครัวไม่ได้ทั้งการก่อเตาและทำโต๊ะไม้ จึงพาเด็กๆไปที่ภูเขา

แม่ลูกหลายคนช่วยกันหาของในภูเขา นอกจากเก็บผักเฟินและยอดอ่อนโกจิได้แล้ว ยังพบเห็ดและเห็ดหูหนูด้วย

เห็ดใส่ในกระเป๋

บทที่ 26 ค่าหัว

เช้านี้เมื่อจ้าวซงเสียงมาที่บ้านเก่า เขานำไข่แปดฟองมาในถาดไม้ไผ่ที่เมื่อวานใส่เกี๊ยวกลับไป และไม่ลืมบ่นให้จ้าวอวี้เจินฟัง

"เมื่อวานพอข้าเอาเกี๊ยวจากที่นี่กลับไป โดนแม่ด่าใหญ่ บอกว่าชีวิตเจ้าก็ไม่ง่ายอยู่แล้ว ข้าเป็นพี่ชายยังมาเอาของจากเจ้าอีก" เขามองจ้าวอวี้เจิน "ตอนโดนพวกเขาด่า ค

บทที่ 27 มีอะไรถึงรู้จักเรียกพี่

ฉุยซื่อโน้มตัวเข้าใกล้ กระซิบเสียงเบา "ก็คือค่าคุ้มครองที่พวกนักเลงในตำบลเก็บจากพวกเราคนจนที่ทำการค้าเล็กๆน้อยๆ เดือนละ 60 เหรียญ ปกติก็จะมาเดินตรวจแถวนี้เรื่อยๆ ใครไม่จ่ายค่าหัว ก็ทำการค้าไม่ได้"

จือเซี่ยเข้าใจแล้ว ที่ไหนก็หนีไม่พ้นกฎการจ่ายค่าคุ้มครอง

60 เหรียญ