บทที่ 241 - คำนวณผิด

จือเซี่ยคำนวณเร็วเกินไป พูดก็เร็วเกินไป จนสมองของผู้จัดการหลี่ยังตามไม่ทัน

"ราคาอะไรนะ?"

"พวกเราเป็นลูกค้าประจำใช่ไหม?" จือเซี่ยถาม

ผู้จัดการหลี่ตอบรับทันที "ใช่"

จือเซี่ยถามต่อ "ในหมู่บ้านแถวนี้ มีกี่ครอบครัวที่ซื้อขายกับคุณปีละยี่สิบกว่าตำลึงแบบบ้านเรา?"

ผู้จัดการหลี่ส่

บทที่ 242 - พวกเธอไม่เหมาะสมกัน

ในเวลาไม่กี่วัน ชาวบ้านจากหมู่บ้านใกล้เคียงได้ขุดต้นหม่อนที่หาได้จนหมด

จือเซี่ยปลูกต้นหม่อนบนเขารกร้างไปแล้วกว่าร้อยต้น แม้จะยังไม่มากนัก แต่ก็ถือว่าประสบความสำเร็จขั้นแรก

หลังจากตระกูลเฉินทำอิฐดินเสร็จแล้ว ก็ส่งเฉินเอ้อร์หัวมานัดจือเซี่ยไปหมู่บ้านเกาหลิ่ง

หมู่บ้

บทที่ 243 - แม่ลูกต่างมีหัวการค้า

จวงซื่อถอนหายใจอีกครั้ง "ตอนนี้พูดเรื่องพวกนี้ไม่มีความหมายแล้ว นางแต่งงานไปแล้ว ท้องลูกแล้ว อีกอย่าง ถึงพวกเจ้าได้กัน เจ้าจะทำเหมือนไอ้หนุ่มตระกูลเฉินคนนั้น ไปช่วยงานที่หมู่บ้านชิวสุ่ยบ่อยๆ ได้หรือ? การลงจากหมู่บ้านเกาหลิ่งไม่ใช่เรื่องง่ายนะ"

เหอเสี่ยวหูร้องไห้