บทที่ 211

พี่คิดยังไงคะ?

เมื่อเห็นเธอกลัว เฉินปู้ฝานจึงชะลอฝีเท้าลง

"โรงซื้อคนในตัวเมืองส่วนใหญ่เป็นพ่อค้ารายย่อย หลายคนเคยเป็นนายหน้าค้าทาสในเมืองจังหวัดและเมืองหลวง คงเห็นว่ากำไรดี พอมีเงินหน่อยก็เริ่มค้าทาส แต่ขนาดเล็กกว่าในเมืองจังหวัดมาก จึงต้องมารวมตัวขายในที่เล็กๆ แบบนี้"

เขามองดูทาสที่

บทที่ 212

ลงมือก่อนรายงานทีหลังอีกแล้ว

หลินจือเซี่ยมองไปทางเฉินปู้ฝาน เห็นเขาพยักหน้าเบาๆ จึงเริ่มต่อรองราคากับป้าคนนั้น

"ป้าก็เห็นแล้ว พวกเราเดินมาดูไม่กี่ร้าน ตลาดทาสนี่มีคนสารพัด หนูก็ไม่อยากอยู่นานนัก หนูให้ได้แปดตำลึง ถ้าป้ายอมหนูก็จะซื้อทั้งป้าและลุงไปด้วยกัน ถ้าไม่เอาหนูก็จะไปดูที่อื่น"

บทที่ 213

พวกท่านเล่นใหญ่จังเลย

ฉ่ายหยุนกอดเสื้อผ้าของตัวเอง ท่าทางหวาดกลัว

"ตอบคุณหนู บ้านเกิดข้าน้อยประสบภัยแล้ง ตามพ่อแม่และน้องชายอพยพลงใต้ น้องชายวัยเยาว์ถูกน้ำท่วมพัดพา พ่อไปช่วยก็ถูกน้ำพัดไปด้วย หลังเหตุการณ์นี้ แม่ของข้าน้อยล้มป่วยหนัก ไม่นานก็จากไป ข้าน้อยไม่มีญาติพี่น้องแล้ว"

พูดจบ เธอ