บทที่ 105 ไม่กลับบ้านทั้งคืน

หลัวซื่อถามเขาต่อ

"ข้าเห็นเด็กหญิงจือเซี่ยฉลาดมาก เจ้าสอนเจ้าอ่านหนังสือมานาน ทำไมไม่เรียนรู้ความฉลาดจากเจ้าบ้าง?"

เสิ่นฝูอันเกาหัวอย่างเขินๆ

"วันนี้ตอนออกมาจากบ้านเก่าตระกูลหลิน เจ้ายังบอกใบ้ข้าด้วย ข้าคิดว่าปฏิเสธไปตรงๆ ก็พอแล้ว ไม่คิดว่าอาสาวเล็กของเจ้าจะมาที่บ้านด

บทที่ 106 ปล่อยให้ความผิดพลาดดำเนินต่อไป

เจ้าหยวี่เจินยิ้ม

"ข้าเห็นเจ้าดูกระตือรือร้นเวลาเจอเสิ่นฝูอัน นึกว่าเจ้ามีใจอื่นเสียอีก"

"ไม่มีจริงๆ" จือเซี่ยพูดอย่างตรงไปตรงมา "แค่ชื่นชม ด้วยร่างเล็กๆ ของหนูตอนนี้ ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว"

เจ้าหยวี่เจินมองเจ้าตั้งแต่หัวจรดเท้า

"ดีที่เจ้ารู้จักตัวเอง อีก

บทที่ 107 - ถ่วงเวลา

หลินสุ่ยเซิงยังไม่ยอมหยุด "ผมจะพูด! แม่ ผมว่าที่เป็นแบบนี้ก็เพราะแม่ตามใจเจ้า โกรธทีก็วิ่งออกจากบ้าน ผู้หญิงคนเดียวกล้าไปค้างบ้านคนอื่น ถึงไม่คิดถึงชื่อเสียงตัวเอง ก็ต้องคิดถึงสี่เฟิ่งกับเสี่ยวหม่านบ้าง! ยังคิดว่าตัวเองเป็นเด็กสามขวบอยู่หรือไง?"

ในตอนนั้นเอง เฉินเถียจู่ถือเหล