บทที่5

เพราะความทุกข์ทรมานครั้งนี้ช่างน่าอนาถเกินจะทนรับได้ ซูเจี๋ยนจึงไม่ได้คุยกับอันอี่เจ๋ออีกเลยตลอดทาง

ตรงกันข้าม อันอี่เจ๋อกลับสงบนิ่งเยือกเย็นไม่รู้สึกรู้สาไปตลอดทาง หลังจากมาถึงโรงพยาบาลแล้ว อีกฝ่ายก็โอบเอวยกเขาอุ้มลงจากรถอีกครั้ง จากนั้นก็เข็นรถเข็นพามาส่งที่ห้องผู้ป่วย ทั้งยังเรียกคุณหมอ

บทที่6

ตอนที่ตื่นขึ้นมา ก็กลับถึงบ้านเรียบร้อยแล้ว

อันอี่เจ๋อวางเขาไว้บนโซฟาในห้องนั่งเล่น ซูเจี๋ยนตื่นขึ้นมาแล้วก็กวาดตามองไปรอบบ้านด้วยความอยากรู้อยากเห็น บ้านนี้ดูเหมือนจะมีสามห้องนอน สองห้องโถงใหญ่ ถูกตกแต่งไว้อย่างเรียบง่ายแต่ไม่ได้ให้ความรู้สึกพื้นเพธรรมดา กลับเต็มไปด้วยความเรียบหรูสง่างาม

บทที่7

หลังทานมื้อเย็นกับอันอี่เจ๋อเสร็จเรียบร้อยแล้ว ซูเจี๋ยนก็หดตัวกลับเข้าห้อง เปิดคอมดูอะไรไปเรื่อยเปื่อยอยู่ครู่ใหญ่ ไม่มีสิ่งไหนดึงดูดความสนใจได้เลยแม้แต่น้อย ดังนั้นจึงได้แต่ควานหาเสื้อผ้าเพื่อไปอาบน้ำ

ตู้เสื้อผ้าของสาวน้อยซูเจี๋ยนก็ถูกจัดไว้อย่างเป็นระเบียบเช่นเดียวกับคอมพิวเตอร์ อย่างไรก