บทที่ 97 พี่เฉิน เอาหมาป่ากลับมาสิ

หล่อนรู้สึกเสียดายขึ้นมา หันไปพูดกับประธานกาว: “ท่านประธานกาวหรือว่าพวกเราพอกันแค่นี้ดีไหม ฉันแพ้จนไม่เหลืออะไรแล้ว ไม่อยากเล่นแล้ว”

“ไม่ได้สิ คุณเป็นคนบอกเองนะว่าให้เล่นอีกรอบ” ประธานกาวตอบ “ยิ่งไปกว่านั้น ฉันกับประธานส้งก็เอาบ้านวิลล่ามาเดิมพันแล้วด้วย ถ

บทที่ 98 รู้จักเล่นแล้วก็ต้องรู้จักเสีย

เฉียวมั่นหลัวยิ้มไม่ออก

“ไม่ใช่ว่าเธอโดนแบล็คลิสแล้วหรอกเหรอ? ทำไมถึงยังมีเงินมาเล่นในสถานที่แบบนี้อีก?” จู่ซือซือกวาดสายตามองไปรอบๆโต๊ะก็พูดขึ้น “อ๋อ ดูจากสภาพแล้ว เธอก็ดูแลตัวเองได้ไม่เลวเลยนี่!”

คำพูดของหล่อนมีความหมายอื่นแฝงอยู่ ประธานกาวที่

บทที่ 99 ชนะได้สวย

“ถังซิน เธอ…..” เงินสี่ล้านไม่ใช่จำนวนน้อยๆ เฉียวมั่นหลัวตัดสินใจลดศักดิ์ศรีตัวเองลง “จริงๆแล้วพวกเราเล่นไพ่ก็เพื่อความบันเทิง ใช่ไหมล่ะ?”

“ฉันรู้ดีว่าเมื่อก่อนฉันทำไม่ถูก ที่แย่งสามีของเธอ ก็…..ก็มู่หยางซิวมาติดกับของฉัน ยิ่งไปกว่านั้นลาฉันก็ออกจากบริษัทมู่ซื่อแล้ว พวกเร