บทที่583 ตรงนี้ เปลี่ยนเป็นมีความรู้สึกแล้ว

หลินเฉิงจี๋เช็ดน้ำตาให้หล่อนพูดด้วยเสียงอ่อนโยน：“ยินยิน เราอยู่นี่กันเถอะ อยู่กับผม นะ？”

“……”

ถังซินมองสายตาที่อ่อนโยนของชายหนุ่ม อ้าปากอยากพูดอะไร แต่พอคิดถึงสิ่งที่เขาทำให้และชีวิตที่อยู่ได้อีกไม่นานของเขาก็พูดอะไรไม่ออก น้ำตาไหล

หล่

บทที่584 ผมรักคุณ

มู่เฉินหย่วนเข้ามาถามโมมอยอี้“ไม่สบายตรงไหนไหม？”

แม้ว่าโมมอยอี้จะกลับมานานแล้วแต่มู่เฉินหย่วนก็ยังเย็นชากับหล่อนและก็ไม่เรียกหล่อน การเอาใจใส่แบบนี้ทำให้โมมอยอี้รับมือไม่ทัน

“ไม่”โมมอยอี้ตอบ“แค่แขนเจ็บ กระสุน……”

หล่อนนิ่งไป สีหน้าซีดหน่อยๆ

“พี่สอง พี่อยู่

บทที่585 คุณรู้ว่าหล่อนอยู่ไหนไหมครับ

มู่เฉินหย่วนถาม“หาว่าเขาได้ติดต่อใครเป็นการส่วนตัวเจอไหม？”

ลู่เหวินซูส่ายหัว“เขาไหวพริบดีมาก เอาแต่หลบไปที่ที่ไม่มีกล้อง อะไรก็หาไม่เจอ จี้เจียจื้อก็โหดเหลือเกินพ่อตัวเองก็กล้าฆ่า”

“ฉันได้ยินว่าโบแนร์รักหลินเฉิงจี๋มากกว่า ไม่ค่อยสนใจจี้เจียจื้อ”เย