บทที่ 504

เธอเป็นของเขาแล้ว แค่นี้ก็พอแล้ว

“บ้านของฉันไม่เหมือนกัน คุณอย่างคิดมากอีกเลย！”

“แบบนั้นไม่ได้” หลินเฉิงจี๋เอ่ยขึ้น “ผมส่งรายการใบหนึ่ง ให้จงเซิงไปซื้อที่ห้างแล้ว คาดว่าอีกครู่หนึ่งน่าจะกลับมา ผมกลัวว่าแม่ของคุณจะมองผมไม่ดี ไม่ให้คุณแต่งงานกับผม”

“ฮื้อ คุณเนี่ยน่ะ......” ถ

บทที่ 505

แบบนี้ถึงจะเป็นชีวิตที่ฉันปรารถนา

“ครับ ครับ ผมไม่พูดแล้ว” โดนผู้หญิงดุไปรอบหนึ่ง หลินเฉิงจี๋ไม่กล้าพูดอะไรต่ออีก

เมื่อลิฟต์ลงมาถึงชั้นหนึ่ง หลินเฉิงจี๋จูงมือถังซินเดินออกมา

ด้านนอกลิฟต์มีผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่พอดี เหมือนว่าจะขึ้นลิฟต์ ร่างสูง แต่หน้าตาธรรมดา หางตามีตีนตาเล็

บทที่ 506

แหวนเพชรสีชมพูวงนี้ คุณแน่ใจว่าคุณไม่ต้องการ

ผู้ชายตอบกลับอย่างเย็นขา “ไม่ต้องแล้ว พวกคุณขายออกไปเถอะ”

ผู้จัดการร้านตกใจแน่นิ่ง คิดว่าตัวเองฟังผิด “ท่านประธานมู่ แหวนเพชรสีชมพูวงนี้คุณแน่ใจว่าคุณไม่ต้อง？”

“แน่ใจ ยังมีอะไรอีกไหม？”

“ค่ะ” ผู้จัดการร้านได้ยินน้ำเสียงของผ