บทที่502 นายมีแฟน

จ๋องซึงเอาข้อมูลหล่อนส่งให้ตัวกลางและบอกชื่อหล่อน“คุณเรียกผมว่าจ๋องซึงก็พอ ตอนนี้คุณพักอยู่นี่ เดี๋ยวผมซื้อโทรศัพท์ให้ แล้วจ้างคนรับใช้มาให้”

“ขอบคุณค่ะ”หลี่ซูเจ๋ขอบคุณ“ถ้าต้องการให้ช่วยอะไรก็บอก ฉันจะให้ความร่วมมือ คุณมีน้ำใจแบบนี้ทำไมหาแฟนไม่ได้ล่ะ？”

จ๋องซึงถอนหาย

บทที่ 503 ไม่มีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกันอีก

ถังซินกลับมาถึงบริษัทก็ยุ่งวุ่นวาย เพราะว่าต้องมีการแถลงผลิตภัณฑ์ตัวใหม่ แต่เธอก็ไม่ลืมหลินเฉิงจี๋

ทุกวันตอนบ่ายต้องไปเยี่ยมเขาที่โรงพยาบาล

ถ้ามีเวลาพอ ก็จะเตรียมอาหารเช้าและอาหารเที่ยง จากนั้นให้จงเซิงมารับที่บริษัท

หลังจากหลินเฉิงจี๋

บทที่ 504 เธอเป็นของเขาแล้ว แค่นี้ก็พอแล้ว

“บ้านของฉันไม่เหมือนกัน คุณอย่างคิดมากอีกเลย！”

“แบบนั้นไม่ได้” หลินเฉิงจี๋เอ่ยขึ้น “ผมส่งรายการใบหนึ่ง ให้จงเซิงไปซื้อที่ห้างแล้ว คาดว่าอีกครู่หนึ่งน่าจะกลับมา ผมกลัวว่าแม่ของคุณจะมองผมไม่ดี ไม่ให้คุณแต่งงานกับผม”

“ฮื้อ คุณเนี่ยน่ะ......” ถัง