บทที่ 345 นั่นคืออดีตพี่เขย

เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามของเธอ เฉินคางก็ทำได้เพียงแสร้งงงไปเท่านั้น “เป็นไปไม่ได้ ประธานมู่กับพี่ใหญ่รักกันดีออก”

กวนหลิงเอ๋อจ้องเขาอย่างจับผิด “ฉันถามนายว่าพี่เขยเป็นอย่างไรบ้าง นายตอบว่าพวกเขารักกันดี คำตอบมันไม่ตรงกับคำถามของฉันนะ นายรู้อะไรมา”

เวรแล้ว

บทที่ 346 แม่ของผมให้ผมนำอาหารมาส่ง

“พี่ สวัสดีตอนเย็นนะ” เฉินคางทักทาย “ปีนี้ก็ไปทานข้าวที่ตระกูลมู่กับประธานมู่อีกหรือ”

“เปล่า ประธานมู่ปล่อยฉันมา”

เฉินคางร้องฮะ ก่อนจะรีบถาม “แบบนั้นพี่ก็กลับบ้านตัวเองแล้วหรือ”

“ประธานมู่ไม่ให้ฉันอยู่ ก็ต้องกลับสิ ขับรถตัวเองมาหนึ่งชั่วโมงก็ถ

บทที่ 347 โอ๊ย เป็นคนมันยากจังโว้ย

มู่เฉินหย่วนเหลือบสายตามอง ไม่พูดและไม่ขยับอะไร

เฉินคางลอบมองเขาเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวต่ออย่างใจกล้า “ประธานมู่ครับ ถึงแม้ผมจะไม่รู้ว่าคุณกับคุณถังเลิกกันทำไม แต่แม่ยายผมก็ยังจดจำคุณได้เสมอนะครับ คุณดูสิ ทำอาหารให้คุณตั้งมากมาย พูดไป พวกคุณเลิกกันแล้วก็ไม่ได