บทที่ 342 ผ้าพันคอที่เหมือนกัน

แต่หลินเฉิงจี๋ไม่มีเวลาอีกแล้ว

เมื่อนึกถึงคนโง่ที่แบกรับทุกอย่างไว้แทนตัวเองแล้ว ถังซินก็เริ่มแสบขึ้นมาที่จมูก

และลิฟต์ก็มาถึงชั้นที่หมายโดยว่องไว

ขณะที่เธอเดินกลับห้อง ก็ถูกมือเขาหากันและยกขึ้นมานาบที่แก้ม เมื่อมั่นใจว่าปกป้องความรู้สึกได้มากพอแล้

บทที่ 343 ไม่ต้องลอบตามอีกแล้ว

ค่ำคืนคริสต์มาสอีฟที่ญี่ปุ่น เธอและมู่เฉินหย่วนเจอร้านเครื่องประดับที่ข้างทาง ตอนนั้นเธอเห็นผ้าพันคอที่อยู่ข้างในตู้กระจก ก็ลากมู่เฉินหย่วนเข้าไปเพื่อซื้อมัน และให้เป็นของขวัญวันคริสต์มาสแก่เขา

แต่ในตอนนี้ เธออยู่ในห้องของหลินเฉิงจี๋ และได้เห็นผ้าพันคอสีเทานี้

บทที่ 344 กระตือรือร้นทุกวันขนาดนี้ คุณไม่เหนื่อยหรือ

“เพื่อนร่วมห้อง”

จู่ซือซือใช้สายตาสงสัยจ้องไปที่เขา เมื่อเห็นแววตาใสซื่อราวกับไม่ได้โกหกอยู่ ก็เบะปากทันที “อย่าให้ฉันรู้นะว่าคุณมีคนอื่น ไม่อย่างนั้นคุณตายแน่”

“อย่าคิดมาก” กวนชิงเฟิงโยกหัวของเธอไปมา และเปลี่ยนเรื่องไปทันที “เดี๋ย