บทที่ 300

ชื่อของแม่

จงเซิงติดต่อไปยังแผนกต้อนรับ เพื่อขอให้ส่งคนมาทำความสะอาดห้อง ทั้งยังสั่งอาหารเย็นด้วย หลินเฉิงจี๋ฉีกเปิดจดหมาย และหยิบเอกสารสองสามแผ่นออกมา

เพราะฉีกไว้ใหญ่มาก รูปที่อยู่ข้างในนั้นจึงหล่นมา

หลินเฉิงจี๋กวาดสายตามอง บนรูปนั้นคือหญิงสาวชาวตะวันออกที่สวยมากๆ ริมฝีปา

บทที่ 301

ผมจะต้องให้เขาชดใช้

จงเซิงพูดแบบนี้แต่ในใจกลับสงสัย

เขาดูข้อมูลพบว่าเป็นคุณหญิงบอกชื่อของหล่อนให้โมมอยคางผิง แต่ว่าคนสูญเสียความจำทำไมยังจำชื่อตัวเองได้ คิดแล้วก็รู้สึกแปลก

แปปนึงหลินเฉิงจี๋ก็หยิบปากกามาเซ็นสัญญาบนไอแพดนั้น

จงเซิงดูอย่างเงียบๆ ในใจรู้สึกไม่ค่อยดี

บทที่ 302

ผมมีความคิดที่กล้าหาญ！

มู่เฉินหย่วนหรี่ตามองพูดด้วยเสียงทุ้มๆว่า：“ไม่น่าล่ะผมรู้สึกคุ้น ที่จริงผู้ชายคนนี้มาเมืองหนานเฉิงนานแล้ว ในรายชื่อการประชุมประมูลรถไฟความเร็วสูงในเขตตะวันออกก็มีเขา”

“การประชุมประมูล......”ผู้ช่วยจางที่คิดอยู่นั้นก็ถามอย่างสงสัย：“งั้นเขาคงหมายตาคุณนายมานอ