บทที่ 280

ตัวปัญหามาแล้ว

“ก็คงงั้นน่ะ” โมมอยอี้ยิ้มอย่างฝืนๆ สิบกว่าปีแล้วที่เกิดอะไรขึ้นมากมาย บางอย่างอยากให้มันกลับมาเหมือนเดิมแต่ก็เป็นไปไม่ได้

โมมอยอี้คุยกับคุณแม่ถังสักพัก จากนั้นก็มีสายโทรเข้ามา เธอทำท่าเหมือนมีเรื่องที่ต้องไปสะสาง

“ฉันก็ไม่ได้เอาอะไรมาให้เลย คุณเก็บอันนี้ไว้

บทที่ 281

เงินไม่สำคัญ ฉันเพียงต้องการเพื่อนต่างหาก

“ช่างเถอะ ให้เขาตามมาด้วยก็ได้” ส้งจิ้งเหอที่อยู่อีกข้างกล่าวอย่างติดตลก “ให้ห่างออกไปอีกสักหน่อยก็พอ พอจะไปซื้อของก็ค่อยให้เขาเข้ามาใกล้ๆ จะได้เป็นพ่อบ้านอย่างเต็มตัว”

ลู่เหวินซูอุทานว้าว “ผมหล่อขนาดนี้เป็นได้แค่พ่อบ้านหรือ”

“ช่าง

บทที่ 282

ฉากคู่

“จุ๊ๆ พี่ใหญ่ช่างเป็นต้นแบบของคนปากอย่างใจอย่างเสียจริง” ลู่เหวินซูยิ้มเยาะ “ปากบอกจะไปนิวยอร์ก แต่สุดท้ายก็ตามพี่รองมา เพื่อมาดูใครคนนั้น”

มู่เฉินหย่วนกล่าวอย่างไร้ความปรานี “ไอ้สี่ ซัพพลายเออร์ที่ใหญ่ที่สุดของบริษัททั้งสองแห่งของแกก็คือพี่ใหญ่ หากวันใดพี่ใหญ่ไม่จัดหาของ