บทที่ 279 ฉันเป็นแม่ของเขา

ยุ่งจนถึงสิบโมง อาหารว่างและไวน์โฮมเมดก็ถูกขายจนหมดเกลี้ยงเลย

จู่ซือซือรินชาแล้วนำเข้ามาแบ่งให้ทุกคน หลังจากนั้นเธอก็เกาะแขนของกวนชิงเฟิงแล้วพูดว่า “คุณสามี คุณแม่เหนื่อยขนาดนี้แล้ว ไม่กลับไปทำอาหารแล้วดีกว่า อาหารเที่ยงก็ทานข้างนอกเถอะ”

ถังซินจิบน้ำชาแล้วขม

บทที่ 280 ตัวปัญหามาแล้ว

“ก็คงงั้นน่ะ” โมมอยอี้ยิ้มอย่างฝืนๆ สิบกว่าปีแล้วที่เกิดอะไรขึ้นมากมาย บางอย่างอยากให้มันกลับมาเหมือนเดิมแต่ก็เป็นไปไม่ได้

โมมอยอี้คุยกับคุณแม่ถังสักพัก จากนั้นก็มีสายโทรเข้ามา เธอทำท่าเหมือนมีเรื่องที่ต้องไปสะสาง

“ฉันก็ไม่ได้เอาอะไรมาให้เลย คุณเก็บอันนี้ไว้นะ

บทที่ 281 เงินไม่สำคัญ ฉันเพียงต้องการเพื่อนต่างหาก

“ช่างเถอะ ให้เขาตามมาด้วยก็ได้” ส้งจิ้งเหอที่อยู่อีกข้างกล่าวอย่างติดตลก “ให้ห่างออกไปอีกสักหน่อยก็พอ พอจะไปซื้อของก็ค่อยให้เขาเข้ามาใกล้ๆ จะได้เป็นพ่อบ้านอย่างเต็มตัว”

ลู่เหวินซูอุทานว้าว “ผมหล่อขนาดนี้เป็นได้แค่พ่อบ้านหรือ”

“ช่างกล