บทที่ 236 ฉันอยากให้นายบ้านแตกสาแหรกขาด

หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ คุณแม่ลู่ก็ยิ้มออกมาเบาๆ “ดีมากเลย”

เธอดูถูกตระกูลของหลี่ซูเจ๋ แต่เด็กผู้หญิงคนนี้เป็นเด็กดี และยังเป็นนักออกแบบ จะช่วยลู่เหวินซูในด้านการทำงานได้ จึงพอถูๆไถๆให้เธอสามารถยอมรับได้

“ขอบคุณค่ะคุณป้า” หลี่ซูเจ๋แก้มแดง ริมฝีปาก

บทที่ 237 นายกำลังโขกกับสายคาดเอวฉัน

“พ่อ ผมไม่ดีตรงไหน” ลู่เหวินซูไม่พอใจเป็นอย่างมาก “ในเมื่อฉันพูดแบบนี้ ก็ต้องดูแลซูเจ๋เป็นอย่างดี พ่อไม่ชอบซูเจ๋หรอ?”

“ใช่ ตระกูลของเธอมีคุณสมบัติไม่เหมาะสม” คุณพ่อมลู่เอ่ยขึ้น “บ้านเธอก็ไม่ได้มีบริษัทอะไร จะสามารถช่วยอะไรนายได้? นายอายุยังน้อย ยังคิดไม่

บทที่ 238 ขอโทษครับ รบกวนหน่อย

ลู่เหวินซูจูบเธออีกหลายครั้ง และออกไปอย่างอาลัยคิดถึงยิ่งนัก

หลี่ซูเจ๋ยิ้มยืนส่งเขา จนรถขับออกไป เมื่อมองไม่เห็นรถแล้ว รอยยิ้มที่อยู่บนใบกน้าก็ค่อยๆเปลี่ยนเป็นเย็นชา

เธอลูบคลำไปยังเพชรที่อยู่บนแหวน ไม่ลังเลที่จะถอดมันทิ้งลงกระเป๋าแม้แต่นิดเดียว

จาก