บทที่ 224

คนของฉัน จะพาลเกเรที่ไหนก็ได้

ถังซินที่มองดูพวกเขาทะเลาะกันอยู่ก็ตกตะลึงจนตาค้าง เหมือนกับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่เหมือนกับที่เธอคิดไว้

ถังซินหยิบกระดาษทิชชู่ให้หลี่ซูเจ๋ “พวกเธอทะเลาะอะไรกันรุนแรงถึงขนาดต้องเลิกกัน?”

“เธอไม่รู้หรอกว่าเขาน่าเกลียดขนาดไหน” หลี่ซูเจ๋ร้องไห้จนแว่

บทที่ 225

ประธานของคุณทั้งอ่อนช้อยน่ารักทั้งมีเสนห์

เขาทิ้งคำพูดไว้ และจากไปอย่างรวดเร็ว

ผ่านไปสิบนาที ทุกคนที่อยู่ในห้องอาหารส่วนตัวจึงจะกลับมาตั้งสติได้ ทุกคนต่างมองหน้าซึ่งกันและกัน

“คุณฉิน คุณไม่เห็นเราเป็นเพื่อนแล้วหรอ! คุณจางจ้องไปที่คุณฉิน และเอ่ยขึ้นอย่างโกรธเคืองว่า ไม่ว่าจ

บทที่ 226

สาวน้อยผู้ใสซื่อให้ทุกข์แก่ท่านทุกนั้นถึงตัว

ถังซินระงับความไม่สบายใจที่อยู่ในใจ พยายามที่จะแสร้งทำเป็นยิ้มออกมา “คุณเกา คุณพูดจบรึยังคะ?”

“ พูดจบแล้ว”

“ดีค่ะ ถ้าอย่างนั้นตาฉันพูดบ้างนะคะ” ฝ่ายตรงข้ามดูถูกคน ถังซินจึงไม่อยากที่จะไว้หน้าเธอ “สิ่งที่ฉันแตกต่างจากคุณมากที่สุด