บทที่ 190 คนของเขา ไม่อนุญาตให้คนอื่นเป็นห่วง

“หลินเฉิงจี๋ ปล่อยฉัน” ถังซินออกแรงผลักเธอ “ฉันจะหายใจไม่ออกแล้ว”

กอดแน่นอยู่นานสักพัก หลินเฉิงจี๋ถึงปล่อย ถังซินถอยหลังไปทันที มองเขาอย่างระแวง

การขัดขืนของหญิงสาวทำให้หลินเฉิงจี๋ผิดหวังมาก แต่นี่ก็พิสูจน์ได้ว่าบาดแผลที่เขาให้เธอมันตีตราอ

บทที่ 191 อย่าพูดว่าขอโทษ คุณไม่ผิด

หลังจากหญิงสาวโกรธจนเดินออกไปแล้ว หลินเฉิงจี๋ก็หยิบแชมเปญแก้วหนึ่งให้ถังซินแล้วพูดว่า “คุณยังอารมณ์ร้อนเกินไปอยู่นะ ถ้าทำธุรกิจอดทนไม่ได้ก็จะพ่ายแพ้ มู่เฉินหย่วนไม่ได้สอนคุณเหรอ?”

ถังซินถือแก้วแชมเปญไว้ พูดโอดครวญ “ฉันแค่ไม่พอใจท่าทางแบบนั้น”

“เมื่อ

บทที่ 192 ความหมายไม่เหมือนเดิม

มู่เฉินหย่วนนวดหว่างคิ้ว แค่พูดว่า “พอแล้ว ผมจะส่งคุณกลับไป”

“ไม่ต้อง!” นึกถึงภาพนั้นที่เห็นในห้องโถงงานเลี้ยง ถังซินก็รู้สึกบาดตา น้ำเสียงหึงนิดหน่อย “ขอให้คุณฮันนีมูนกับคุณหญิงซ่งอย่างมีความสุข”

“ฮันนีมูนอะไร?” มู่เฉินหย่วนมองเธอหนึ่งครั้ง สีหน้าท่าทา