บทที่ 170

ฉันไม่ได้เเสดงละครตบตา

มู่จิ่นเซวียนพูดเสริมขึ้นมา "จะว่าไป ประธานถังก็จงรักภักดีต่อบริษัทมู่ซือ ทุ่มทั้งเเรงกายเเรงใจดูเเลหลานมู่ ถ้าไม่รู้นี่ยังคิดว่าชอบหลานเฉินหย่วนอีกด้วยนะ!"

คำเหน็บเเนมคำเเล้วคำเล่า ทำให้ถังซินถึงกับขมวดคิ้ว

คนพวกนี้ดูเหมือนจะเจาะจงเธอเป็นพิเศษ เเต่ใ

บทที่ 171

เธอไม่มีทางปล่อยมันไว้เด็ดขาด

ถังซินเดินกลับไปอย่างเร็ว ใจเต้นไม่หยุด

จริงๆแล้วเธอมีใจให้กับคุณอามู่ โดยเฉพาะคืนนั้นที่ตุรกี แต่เมื่อมู่เฉินหย่วนพูดคำนั้นออกมา เธอก็รู้สึกกลัวขึ้นมา อยากจะหนีไปให้พ้น

จนมายืนรอหน้าห้อง แก้มทั้งสองข้างของถังซินร้อนผ่าว และเอื้อมมือไปกดกริ่ง

บทที่ 172

ความหึงหวง

มู่จินเซวียนกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เขาเบาแรงที่กดถังซินลง เขาลงไปชักดิ้นชักงอบนพื้น เลือดไหลท่วม

มู่เฉินหย่วนเลื่อนรถเข็นเข้าไปในโกดัง ถังซินที่นอนอยู่บนพื้น นอนแน่นิ่ง ไม่ขยับ เธอหมดสติ...

หัวใจของมู่เฉินหย่วนเหมือนโดนมีดมากรีดแทง เขาค่อยๆพยุงตัวเธอเข้ามากอด