บทที่ 148

เสียสติไปแล้ว

มู่เฉินหย่วนมองเหวินซูด้วยสายตาอันเย็นชาแว๊บหนึ่ง “ถังซินคือลูกน้องของฉัน เธอโดนรังแก ก็เท่ากับฉันโดนรังแกด้วย ฉันพูดแทนเธอมันก็สมควรแล้วไม่ใช่เหรอ นายจะมานินทาอะไรนักหนาห๊ะ”

“นอกจากคณะกรรมการบริหารแล้ว ตระกูลมู่มีใครบ้างล่ะที่ไม่ใช่ลูกน้องของพี่รอง” ลู่เหวินซูยิ้ม

บทที่ 149

เขาเป็นเด็กน่าสงสารที่ไม่มีคนรักคนหนึ่ง

วี่เหวินถิงไปแล้วสักพักใหญ่ ในห้องก็เงียบลง เย่นจิ่งเหนียนหัวเราะขึ้นมาก่อน “อยู่ด้วยกันมาตั้งหลายปี นี่คือครั้งที่สองที่ฉันเห็นพี่ใหญ่เสียสติ คราวนี้เห็นชัดเจนมากเลย”

“ครั้งแรกคือที่ไหน” มู่เฉินหย่วนถาม

“โรงพยาบาล” เย่นจิ่งเหนียนตอ

บทที่ 150

คุณมีภรรยาไหม

“ถ้างั้นแม่หนูก็จู้จี้มากเลย” ถังซินขมวดคิ้ว “วัยอย่างพวกหนูเล่นให้สนุกสำคัญที่สุด รอให้โตอีกหน่อยค่อยไปเรียนสิ่งพวกนั้นก็ยังไม่สายนะ”

ฉางผิงส่ายหัว “คุณแม่บอกว่าเรียนตอนนี้ดีที่สุด จำได้ไว ผมก็ไม่รู้สึกเหนื่อยด้วย แค่ต่อไปอยากเก่งกว่าคุณพ่อ จะได้เห็นคุณพ่อมากขึ้น”