บทที่ 146

เห็นเขาถูกเหยียดหยาว มันช่างรู้สึกดีจริง ๆ เลย

ทุกคนพอได้ยินมู่เฉินหย่วนพูดขนาดนี้ ก็กลัวจนตัวสั่น

คิดไม่ถึงเลยว่าปรธานมู่ที่ดูพูดจาดี แต่นิสัยน่ากลัวกว่ายมทูตเสียอีก

“มู่เฉิ...” มู่จิ่นเซียนกำหมัดแน่น โกรธจนเกือบจะตะโกนชื่อของมู่เฉินหย่วนออกมา ผลสุดท้ายก็โดนสายตาอันเย็นชา

บทที่ 147

ลองหัวเราะให้ฉันเห็นอีกสิ

“นายบอกว่าทำธุระเสร็จแล้วจะมาหาฉันไม่ใช่เหรอ ทำไมทำธุระนานจังล่ะ” มู่เฉินหย่วนตัดบทเขา แถมมองเข้มใส่เขาด้วย

สายตาดูเย็นชาจนลู่เหวินซูหนาวสั่น

“อ๋อ อ๋อ ใช่” ลู่เหวินซูพูดตะกุกตะกัก “มะ เมื่อกี้กำลังประชุมกับพวกผู้จัดการ”

พอเห็นลู่เหวินซูท่าที

บทที่ 148

เสียสติไปแล้ว

มู่เฉินหย่วนมองเหวินซูด้วยสายตาอันเย็นชาแว๊บหนึ่ง “ถังซินคือลูกน้องของฉัน เธอโดนรังแก ก็เท่ากับฉันโดนรังแกด้วย ฉันพูดแทนเธอมันก็สมควรแล้วไม่ใช่เหรอ นายจะมานินทาอะไรนักหนาห๊ะ”

“นอกจากคณะกรรมการบริหารแล้ว ตระกูลมู่มีใครบ้างล่ะที่ไม่ใช่ลูกน้องของพี่รอง” ลู่เหวินซูยิ้ม