บทที่ 154 างั้นทำไมพี่ไม่เกิดอารมณ์ชั่ววูบกับซือซือบ้างล่ะ

พอเห็นว่าหลบไม่พ้น ถังซินเลยต้องหันตัวมาเผชิญเขา ยิ้มอาย ๆ

“ประธานมู่คะ กินแอปเปิ้ลไหมคะ”

“กิน”

ถังซินคิดไม่ถึงว่าเขาจะตรงขนาดนี้ ฝืนใจไปหยิบมีดเล็ก ๆ มาปอกเปลือก

น่าอึดอัดจริง ๆ เลย

ถ้ารู้แต่แรกว่าอยู่กับปร

บทที่ 155 เราจะสนิทกันมากกว่านี้ได้ไหม

ถังซินพูดไม่ออก “ฉันแค่ถามดู คุณอย่าคิดมากขนาดนั้นสิ”

“คุณถังชอบพี่ใหญ่จริง ๆ สินะ” ลู่เหวินซูขมวดคิ้ว “ถึงพี่ใหญ่ผมจะอายุมากไปหน่อย แต่ก็ไม่มีนิสัยแย่ แถมยังเกิดมาเป็นทหาร ประสบการณ์ชีวิตไม่ต้องพูดถึงเลย”

“ทหารเหรอ” ถังซินช็อคนิด ๆ คิดโยงไปถึงว่

บทที่ 156 คุณว่ามันเหมือนเนื้อหมูไหม

พูดจบเธอถึงรู้สึกว่ามันไม่ใช่จึงมองย้อนกลับไป

มู่เฉินหย่วนกำลังถือกาแฟร้อนควันลอยยักคิ้วอยู่ นั่งวีลแชร์มองเธออย่างตื่นเต้นแต่ก็แกล้งทำเป็นนิ่ง

“นี่ ประตูนี้...”ถังซินอยากจะบอกว่าประตูไม่ได้ล็อก จากนั้นก็พบว่าคีย์การ์ดอยู่ในมือตัวเองก็เลยอาย “ก็ได