บทที่ 149 เขาเป็นเด็กน่าสงสารที่ไม่มีคนรักคนหนึ่ง

วี่เหวินถิงไปแล้วสักพักใหญ่ ในห้องก็เงียบลง เย่นจิ่งเหนียนหัวเราะขึ้นมาก่อน “อยู่ด้วยกันมาตั้งหลายปี นี่คือครั้งที่สองที่ฉันเห็นพี่ใหญ่เสียสติ คราวนี้เห็นชัดเจนมากเลย”

“ครั้งแรกคือที่ไหน” มู่เฉินหย่วนถาม

“โรงพยาบาล” เย่นจิ่งเหนียนตอบย

บทที่ 150 คุณมีภรรยาไหม

“ถ้างั้นแม่หนูก็จู้จี้มากเลย” ถังซินขมวดคิ้ว “วัยอย่างพวกหนูเล่นให้สนุกสำคัญที่สุด รอให้โตอีกหน่อยค่อยไปเรียนสิ่งพวกนั้นก็ยังไม่สายนะ”

ฉางผิงส่ายหัว “คุณแม่บอกว่าเรียนตอนนี้ดีที่สุด จำได้ไว ผมก็ไม่รู้สึกเหนื่อยด้วย แค่ต่อไปอยากเก่งกว่าคุณพ่อ จะได้เห็นคุณพ่อมากขึ้น”

บทที่ 151 บางทีพวกคุณอาจจะแค่หน้าตาเหมือนกันก็ได้นะ

วี่เหวินถิงพูดอย่างเย็นชา “ผมรู้จักนิสัยได้สองดี เขาไม่สนับสนุนใครเปล่า ๆ หรอก แสดงว่าค่อนข้างสนใจคุณถังอยู่บ้าง”

“คุณนี่คิดอะไรแย่ ๆ จริง ๆ เซ็นอันนี้ซะสิ” เขาดึงปลอกปากกาออก วางปากกาข้างเอกสาร “ผมต้องการหลักฐานที่สมบูรณ์”

ถังซินรู้