บทที่ 105 เธอคงจะบ้าไปแล้ว คิดแบบนี้ได้ยังไง

จู่ ๆ ประตูลิฟต์เปิดออกพอดี ถังซินที่กำลังพิงประตูอยู่ไม่ทันได้ตั้งตัว ล้มตัวไปด้านหลัง

มู่เฉินหย่วนเอื้อมมือไปจับเธอไว้

นิ้วของผู้ชายเย็นเฉียบ จับตัวถังซินยืนให้ตรงแล้วรีบปล่อยมือออกอย่างสุภาพ ตั้งแต่เอื้อมมือไปจนถึงจับให้ตั้งหลักได้ไม่ถึง

บทที่ 106 คุณนั่นแหละเป็นคนทำร้ายฉันมากที่สุด

“แต่หลุมนี่ลึกมาเลยนะ” หลี่ซูเจ๋จับแว่นให้ตรงและวิเคราะห์ต่อ “แผนกนี้ดูดีเลิศเลอไปหมด ทำอะไรที่มู่ซื่อก็ได้ แต่ว่าแท้จริงแล้วเกมอำนาจของมู่ซื่อซับซ้อนมากมาย”

“ฉันมามู่ซื่อยังไม่ถึงสองเดือนก็รู้แล้วว่ามีพรรคพวกรองประธานซุน และ รองประธานเกาแล้ว เธ

บทที่ 107พยายามหน่อย สาวน้องคนนี้อาจจะเป็นคนของบ้านตัวเองได้

“ขอบคุณสำหรับความเป็นห่วงของคุณนะคะผู้จัดการมู่ แต่ว่าเรื่องของฉัน ฉันจัดการเองได้ค่ะ” ถังซินลุกขึ้นแล้วสอดแบงค์ใบหนึ่งไว้ใต้แก้วกาแฟ “ลาเต้แก้วนี้ถือว่าฉันเลี้ยงผู้จัดมู่นะคะ”

สิ้นประโยค เธอก็หันหลังเดินออกไปอย่างเด็ดขาด

มู