บทที่ 91 แลกหนังงูกับตาชั่ง

ในสายลมเย็นของฤดูใบไม้ร่วง การเดินลงเขาโดยไม่มีของหนักนั้นรวดเร็ว เมื่อทั้งสองคนมาถึงหมู่บ้านตระกูลสวี ดวงอาทิตย์เพิ่งจะขึ้นเหนือยอดเขา

ในเวลานี้ ผู้อพยพที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านก็ออกไปหาอาหารกัน

ทุ่งนานอกหมู่บ้านถูกคนพลิกกลับจนทั่ว เผือกที่อยู่หน้าบ้านหลังบ้านก็หมดไปนานแ

บทที่ 92 เสี่ยวหมั่นพบไอดอล

ตั้งแต่เข้าหมู่บ้าน สายตาของเสี่ยวหมั่นก็จับจ้องไปที่ทหารตลอด

แม้เขาจะสวมเสื้อผ้าปะชะโลมทอจากป่าน อายุก็ไม่มาก และมากับเจียงจือ แต่ก็ไม่มีใครดุด่า เมื่อรู้ว่ามาส่งยาและอาหารก็ปล่อยให้เข้าไป

เจียงจือไปหาหมอสวีตง สั่งให้เสี่ยวหมั่นตามคนงานไปส่งกระต่ายและเห็ดหูหนูที่ครัวห

บทที่ 93 การทำยาและการเรียนวิชา

เมื่อเจียงจือตามมาหา เสี่ยวหมั่นกำลังขยันขันแข็งย่างเนื้อกระต่ายให้ทหารหลายคน

เขานั่งยองๆ ข้างเตาถ่านแดง ใบหน้าแดงก่ำจากความร้อน

เมื่อเห็นเจียงจือ เสี่ยวหมั่นเช็ดเหงื่อ รีบแนะนำให้ทุกคนรู้จัก "พี่ๆ ที่พวกเราอยู่บนภูเขาได้ ก็เพราะป้าเจียงของผมรู้จักยาสมุนไพร

ตอนนี้พ