บทที่ 81 หมอขึ้นเขา

สวีตงไม่ได้เดินทางบนเส้นทางภูเขาแบบนี้มานานแล้ว เขารู้สึกเพียงว่าถนนใต้เท้าราวกับมีดที่ทิ่มแทงจนเจ็บปวด

เดินๆ หยุดๆ ก็ยังรู้สึกเหนื่อย ต้องหอบหายใจไม่หยุด

เมื่อหยุดพักอีกครั้ง สวีตงนั่งพิงผาข้างทาง มองหลี่เหล่าสือที่ทรุดตัวลงข้างๆ: "หลี่เหล่าสือ แน่ใจนะว่าข้างหน้าจะเจอหน้าผาน

บทที่ 82 แลกเปลี่ยนยา

คำพูดกึ่งอ่อนกึ่งแข็งของเจียงจือ ทำให้สวีตงอึ้งไปบ้าง

เขากำลังจะพูดคำพูดของหัวหน้าจางซ้ำอีกครั้ง ปู่เสี่ยวหมั่นก็พูดขึ้น: "คุณหมอสวี อย่าโทษพวกเด็กๆ ที่ไม่กล้ากลับบ้าน พวกเราเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดา อยากแค่ทำไร่ทำนาเลี้ยงชีพ

แต่ก่อนอยู่ในหมู่บ้านก็พออยู่ได้ เฮ้อ! พอเกิดสงคราม พ

บทที่ 83 ผ่านพ้นพายุ

หัวหน้าจางเป็นชายวัยกลางคนที่ดูหยาบกร้าน พอเห็นปู่เสี่ยวหมั่นลงมาจากเขาก็ยิ้มแย้ม ค้อมตัวคำนับ: "ฮ่าๆๆๆ แขกผู้มีเกียรติ! ท่านผู้เฒ่า ขอบคุณสำหรับสมุนไพรของพวกท่าน"

ปู่เสี่ยวหมั่นรู้สึกประหลาดใจ พวกทหารพาลเหล่านี้พูดจาง่ายเกินไปหรือเปล่า?

แม้จะสงสัยในใจ แต่ใบหน้ายังคงสำรวมตอบ