บทที่ 7 ผลไม้มีพิษ

ในความมืด เจียงจือหลับตา รู้สึกเพียงร่างกายเบาลอยอยู่กลางอากาศ

จู่ๆ มีแสงขาววาบ เจ้าเห็น "ตัวเอง" นอนเอนอยู่บนหมอนอิงโซฟาที่บ้าน โคมไฟดอกเบญจมาศที่ชอบที่สุดยังสว่างอยู่ ข้างๆ เสียง AI อ่านนิยายจากโทรศัพท์ยังดังอย่างช้าๆ แม้แต่แมวเลี้ยงมีมี่ก็ยังนอนหลับอยู่บนตัก...

นี่... นี่มั

บทที่ 8 น้ำใจต่างตอบแทน

กระท่อมของครอบครัวเสี่ยวหมั่นอยู่ห่างจากบ้านเจ้าร้อยเมตร ต้องใช้เวลาเดินขึ้นลงหน้าผาไม่กี่นาที

เจียงจือเดินมาดู เห็นว่าดีกว่าบ้านตัวเองจริงๆ

กระท่อมพิงหน้าผามีสามห้อง หลังคาเหมือนกระเบื้อง ด้านสูงยึดติดกับผนังหิน ชายคาต่ำวางบนกำแพงหิน แน่นหนาจนลมแทรกไม่ได้

ตอนนี้ ย่าเสี่

บทที่ 9 โลกเล็กๆ ที่เหลืออยู่

ตามที่ปู่เสี่ยวหมั่นจัดการ เสี่ยวหมั่นส่งเปลือกไม้มาหนึ่งมัดใหญ่สำหรับมุงหลังคา มีของพวกนี้ ห้องเล็กของเจียงจือก็มีทางออก

แต่ก่อนจะสร้างบ้าน ยังต้องลงไปที่หมู่บ้านอีกครั้ง หลังจากนี้จะไม่ลงเขาอีก

จะเอาอะไรไปบ้าง เจียงจือปรึกษากับเฉียวยุนและสวีเอ้อร์รุ่ย

เฉียวยุนต้อ