บทที่ 47 เนื้อหอยขม

นี่เป็นวันที่สิบสองหลังเฉี่ยวอวิ๋นคลอด นางควรจะพักผ่อน!

"แม่ ร่างกายลูกดีแล้ว แค่ทำอาหารเบาๆ ไม่เหนื่อยหรอก!"

เฉี่ยวอวิ๋นลุกขึ้นยืน มองแม่สามีอย่างหวาดๆ กลับไปเป็นสะใภ้น้อยแบบที่เจียงจือเห็นตอนมาถึงใหม่ๆ

เจียงจือมองนาง พูดไม่ออก

ตั้งแต่คลอดลูก หลังจากเฉี่ยวอวิ๋นรู้ว่าเป็นล

บทที่ 48 เห็ดหูหนู

"ใช่ วันนี้ผมเห็นมีเพิงหนึ่งหลังสร้างใต้กำแพงที่พัง... ที่นั่น คือบ้านของผม!"

เสี่ยวหมั่นขมวดคิ้วแน่น

บ้านของเขาถูกเผา แต่ยังเหลือกำแพงรั้วและอิฐหิน ไม่คิดว่าจะมีคนเก็บเศษอิฐกระเบื้องมาสร้างเพิงพิงกำแพงรั้ว

แม้ในหมู่บ้านจะมีเพิงแบบนี้สองสามหลัง แต่ที่เขาใส่ใจคือตำแหน่งบ้านเดิ

บทที่ 49 ผู้อพยพเข้าหมู่บ้าน

แม่ลูกสะใภ้เพิ่งตากเห็ดหูหนูเสร็จ สวีเอ้อร์รุ่ยแบกจอบกลับมา เท้าเปล่าทั้งคู่ยังมีความชื้น: "แม่ ลุงบอกข้าวสาลีอย่างมากอีกครึ่งเดือนก็เก็บเกี่ยวได้แล้ว แค่ไม่กี่วันนี้นกมากขึ้นเรื่อยๆ ทำลายรวงข้าวไปหลายรวง แม้แต่หุ่นไล่กาก็ใช้ไม่ได้ผล!"

อย่าดูถูกปากเล็กๆ ของนกกระจอก กิ