บทที่ 437 ของดีต้องแบ่งปัน

เจียงจือชี้ไปที่ผู้หญิงตระกูลซือที่เดินไปมาในที่ก่อสร้างบ้านหาอะไรทำไม่ได้ แล้วพูดกับซือหว่าว่า: "เธอคิดว่าแม่และป้า รวมทั้งพี่สาวของเธอจะเลี้ยงหมูได้ไหม?"

ซือหว่าพยักหน้า คิดอย่างจริงจังแล้วส่ายหน้า: "ไม่มีอาหารให้ แม่บอกว่าต้องให้รำข้าวสาลีและแกลบด้วย ถ้ากินแต่หญ้าจะไ

บทที่ 438 ญาติฝ่ายบ้านเดิมของชุนเฟิงมา

เมื่อได้ยินว่าญาติฝ่ายบ้านเดิมของชุนเฟิงมา เจียงจือก็พาหลี่เล่าสือและซิ่วไฉรีบกลับไปที่ศาลาสี่น้ำ

หมาหลายตัววิ่งไปวิ่งมา ทั้งกระดิกหางให้เจียงจือสามคนที่มา ทั้งเห่าใส่คนแปลกหน้า วุ่นวายไม่หยุด

แม้ว่าคุณลุงเสี่ยวหมั่นจะสั่งสวีเกินเป่าไม่ให้ตะโกนในหมู่บ้าน แต

บทที่ 439 การทะเลาะที่น่ารำคาญ

คำพูดของสวีฉางหมิงทันทีทำให้แม่ของชุนเฟิงด่าใส่หน้า: "พวกเราไม่ใช่ญาติกันนานแล้ว ฉันต้องการลูกสาว พวกตระกูลสวีไม่มียางอายของพวกแกเอาลูกสาวฉันไปซ่อน รีบคืนคนมา!"

หลิวซื่อพูดดีๆ: "แม่ชุนเฟิง ชุนเฟิงอยู่กับต้าจู้ดี คุณอย่าร้อน นั่งลงฟังฉันค่อยๆ อธิบาย"

แม่ชุนเฟิงชี้สว