บทที่ 205 ชินซื่อ

เมื่อเจียงจือมาถึงกระท่อมตระกูลเถียน มีแต่แม่ของเถาเอ้อร์และเด็กสามคน

เห็นเจ้ามา แม่ของเถาเอ้อร์รีบเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน ท้องป่อง ยืนอย่างเก้อเขินข้างนอก: "หัวหน้าหมู่บ้าน วันนี้เด็กๆ จับปลาได้หลายตัว อยู่กินข้าวด้วยกันนะ!"

บนแผ่นไม้ที่ทำเป็นเตาข้างๆ นาง มีเนื้อปลาและปลาไหลที่

บทที่ 206 หลี่เหล่าสือรักษาคนไข้

เจียงจือหันไปพูดกับสวีเกินชิ่งและเหลียนฮวาที่ยืนงงๆ: "พวกเจ้าเก็บเสื้อผ้าบ้างก็พอ คืนนี้ไปนอนที่โรงเก็บของ รอจนกว่าจะซ่อมกระท่อมเสร็จค่อยย้ายกลับมา"

พอสวีเกินชิ่งได้ยินว่าจะได้ไปพักที่โรงเก็บของสองสามวัน ก็รู้สึกโล่งใจทันที รีบตอบรับ: "ครับ ข้าจะทำตามที่ป้าบอก!"

บทที่ 207 มุมมองเรื่องชีวิตและความตายที่เรียบง่าย

เมื่อชาวบ้านเลิกงานกลับมา ทุกคนถึงได้รู้ว่าสวีฉางหมิงเป็นไข้ และได้รับการรักษาจากหลี่เหล่าสือด้วยยาหนึ่งชาม

คนตระกูลสวีฟังผู้หญิงหลายคนเล่าถึงสภาพตอนไข้สูง ฟังสวีฉางหมิงเล่าว่าทรมานแค่ไหน และเห็นว่าตอนนี้เขาดีขึ้นมาก จึงรู้สึกขอบคุณหลี่เหล่าสืออย่