บทที่ 192 ราคาสูงถึง 30 เหวิน

"สวีเอ้อร์รุ่ย เถียนกุ้ย พวกเจ้าทำลายพืชผลที่ยังไม่แก่โดยพลการ ควรถูกลงโทษ แต่เนื่องจากมีเหตุผล และเป็นความผิดครั้งแรก ข้าจะลงโทษให้พวกเจ้าขายพืชผลที่ยังไม่แก่แล้วจ่ายค่าปรับ 500 เหวิน เพื่อความยุติธรรม! ต่อไปห้ามนำพืชผลที่ยังไม่แก่ออกขายในตลาด!"

นายอำเภอจางพูดจบก็ต

บทที่ 193 อาหารหมักสีเขียว

เถียนกุ้ยและคนอื่นๆ ยืนกรานไม่พักโรงเตี๊ยม เมื่อได้ยินว่าเอ้อร์รุ่ยยังต้องส่งพืชผลที่ยังไม่แก่ให้ตระกูลหัง ก็ไม่นั่งร้านน้ำชาด้วย เรียกทุกคนไปด้วยกัน: "เอ้อร์รุ่ยพกเงินไว้ เดินในเมืองแบบนี้ไม่ปลอดภัย ไปด้วยกันพักด้วยกันดีกว่า!"

ตอนนี้ย่ามของเอ้อร์รุ่ยหนักอึ้ง ข้างในเต็ม

บทที่ 194 การแบ่งข้าว

การเดินทางไปกลับร้อยกว่าลี้ เหนื่อยก็เหนื่อย แต่ทุกคนยังกระปรี้กระเปร่า

เมื่อถึงหมู่บ้าน เถียนกุ้ยตบกระสอบข้าวบนรถลากล้อเดียวพูดอย่างสบายใจ: "ข้างในเป็นข้าวขาวแป้งขาวทั้งหมด ทุกคนมีส่วน"

สวีเอ้อร์รุ่ยเล่าเรื่องสองวันนี้ให้เจียงจือฟัง เมื่อได้ยินว่าถูกทหารยามประตูเมืองเข้าใจ