บทที่ 165 ซื้อข้าวและเมล็ดพันธุ์

ในระหว่างที่เจียงจือเสียเวลาที่ร้านป๋ายเฉ่าถัง เสี่ยวหมั่นกับความช่วยเหลือของหลี่เหล่าสือ ขายรองเท้าฟางได้แค่ครึ่งและผ้าป่านหนึ่งม้วน

เห็นว่าตลาดนัดครึ่งวันจะเลิกแล้ว เสี่ยวหมั่นร้อนใจ

ครั้งก่อนมีป้าเจียงอยู่ด้วย รองเท้าฟางขายราคาดีและขายได้เร็ว

วันนี้สองคนก็ร้อ

บทที่ 166 การแสดงของหลี่เหล่าสือ

เจียงจือไม่โง่พอที่จะเดินไปทางด้านหลังที่มีคนน้อย: "พาเขามา! เมื่อไหร่ที่สวีเกินโหย่วออกมา ข้าถึงจะไป! ยังไงข้าก็รอได้"

ตอนนี้หน้าร้านมีคนล้อมอยู่หลายชั้น กำลังชี้นิ้วและวิพากษ์วิจารณ์สิ่งที่เกิดขึ้นข้างใน

ไม่มีทางทำการค้าได้แล้ว!

พี่ใหญ่ตระกูลหวังกำหมัดแน่น เส้

บทที่ 167 การช่วยเหลือซึ่งกันและกัน

หมู่บ้านสวีไม่มีสัตว์ใช้งานสำหรับไถนา การหว่านเมล็ดพันธุ์จึงประสบปัญหา

พูดถึงที่นี่มีคนนอกมากที่สุด แต่ไม่มีกี่ครอบครัวที่เป็นครอบครัวปกติ

ไม่ว่าเมื่อไหร่ผู้คนย่อมคิดถึงบ้าน แต่ต้องอยู่รอดในบ้านเกิดได้ก่อน

การเลือกอพยพมาอยู่ที่อื่นมีสองเหตุผล หนึ่งคือที่นั่นอ