บทที่ 124 ฤดูหนาวของเขาเหย่าเก่า

ตอนนี้ทุกคนรู้ว่าอาการบาดเจ็บจากการล้มของต้าจู้ดีขึ้น ก็ไม่ต้องปิดบังอีก ต่างหัวเราะดีใจกัน

เอ้อร์รุ่ยกับเสี่ยวหมั่นช่วยกันพยุงต้าจู้ขึ้นยืนทั้งสองข้าง

หลังผ่านไปสี่ปี ต้าจู้ก็ได้เปลี่ยนมุมมองอีกครั้ง แม้ขาทั้งสองจะไม่มีแรง ต้องพึ่งการพยุงของคนทั้งสองข้างทั้งหมด

บทที่ 125 คนกลับมาที่หมู่บ้านสกุลซู

เจียงจือสะดุ้งตื่น รู้สึกใจเต้นแรง: กองกำลังเล็กๆ นั้นคือใคร? จะเป็นตอนที่ตัวเอกนำเสี่ยวหมั่นไปเผชิญเคราะห์กรรมหรือ?

คิดแล้วคิดอีก เจียงจือหลับตาลงอีกครั้ง: ตอนนี้เปลี่ยนเวอร์ชันแล้ว เสี่ยวหมั่นไม่ตาย ไม่ใช่เนื้อหาเดิมอีกแล้ว

อีกอย่าง มันเกี่ยวอะไรกับตัวเอง ใน

บทที่ 126 ขนมเมล็ดต้นอู๋ถง

หลังจากที่หลี่เหล่าสือจากไป ปู่เสี่ยวหมั่นถึงถอนหายใจยาว: "โชคดีที่ไม่ได้ซ่อมถนน! พวกเราบนเขานี่พอจะอยู่ได้บ้าง เลี้ยงคนมากไม่ไหว"

ถนนขึ้นเขาถูกฝนในฤดูร้อนทำลาย ตอนที่เสี่ยงเต๋อจินและคนอื่นๆว่าง ยังบอกว่าจะช่วยซ่อมถนนเก่าให้ดี แต่เจียงจือและปู่เสี่ยวหมั่นต่างบอกว่าไม่ต้