บทที่ 1 เริ่มต้นข้ามเวลาเพื่อหนีภัยสงคราม

ในปีที่สิบแห่งราชวงศ์ต้าเยี่ยน เดือนสองในภาคตะวันตกเฉียงใต้ควรจะเต็มไปด้วยสีเขียวของฤดูใบไม้ผลิ แต่กลับเผชิญกับฤดูหนาวที่ยาวนานผิดปกติ

ลมหนาวพัดแรงราวกับมีดบาด ทำให้ใบอ่อนสีเขียวต้องหลบซ่อนอยู่ใต้เปลือกไม้ ต้นไม้ยังคงรอคอยอย่างทรมาน แต่มนุษย์รอไม่ได้

ในพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบรุนแรงที่สุด วัวแกะตายเพราะความหนาว ข้าวสาลีฤดูหนาวในทุ่งก็ใกล้ตายเพราะภัยแล้ง

ชาวนาที่ขาดแคลนอาหารและเสื้อผ้ากำลังตกอยู่ในอันตราย ความอดอยากอยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่ราชสำนักกลับเพิ่มภาษีแทนที่จะลด

ดังนั้นอ๋องโจวผู้ปกครองดินแดนทางตะวันตกเฉียงใต้ของต้าเยี่ยนจึงนำทัพกบฏขึ้นตามเสียงเรียกร้องของประชาชน

เมืองโดยรอบต่างตื่นตระหนก ต่างคนต่างหนีก่อนที่ทหารกบฏจะมาถึง

"รีบหนีเร็ว! ทหารกบฏบุกมาแล้ว!"

"พวกมันฆ่าคน วางเพลิง ทำทุกอย่าง!"

"พวกมันยังกินเนื้อคน ดื่มเลือดคน ถลกหนังคนด้วย!"

ข่าวลือแพร่สะพัด ข่าวน่ากลัวแพร่ไปเร็วดั่งสายลม

ทุกคนต่างหวาดกลัว โดยเฉพาะหมู่บ้านตระกูลสวีที่อยู่ติดถนนหลวง ผู้คนต่างหวั่นวิตก

หลายคนเริ่มเก็บข้าวของ พาครอบครัวเตรียมหนีภัย

แต่มีบ้านหลังหนึ่งในหมู่บ้านที่ปิดประตูรั้วแน่น ภายในเกิดความวุ่นวาย

"ไม่ไป ข้าไม่ไปแน่! ข้าอยู่มาครึ่งชีวิตเห็นอะไรมาหมดแล้ว หมู่บ้านเล็กๆ แค่นี้จะมีทหารกบฏมาได้ยังไง!"

บนบันไดไม้ริมกำแพง หญิงวัยราวสี่สิบแต่งตัวเหมือนคนแก่กำลังร้องโวยวาย โบกเคียวในอากาศอย่างดุดัน ราวกับจะสู้กับทหารกบฏ

ในลานบ้าน ชายหนุ่มสวมเสื้อหนาคุกเข่าอ้อนวอน: "แม่ครับ ลงมาเถอะ! พวกทหารกบฏฆ่าคนไม่เลือกหน้านะครับ!"

"มาก็มา ยายแก่คนนี้สู้กับพวกมันให้ดู!"

หญิงผู้นั้นฟันกำแพงด้วยเคียว ฝุ่นฟุ้งกระจาย

ข้างๆ นั้น สะใภ้สาวท้องป่องตกใจจนหน้าซีด

วุ่นวาย มันช่างวุ่นวายจริงๆ!

สวีเอ้อร์รุ่ยคุกเข่าอยู่บนพื้น ตาแดงด้วยความกังวล แต่พูดอะไรไม่ออก

แม่เป็นใหญ่มาตลอดที่บ้าน แต่ตอนนี้เกิดสงคราม ทุกคนกำลังหนี แต่แม่ไม่ยอมไป จะทำยังไงดี?

ในลานยังมีเด็กหนุ่มคนหนึ่ง สวมเสื้อคลุมกันลม สวมหมวกฟาง ภายในสวมเสื้อผ้าขาดวิ่น ขาที่โผล่ออกมาเขียวช้ำเพราะความหนาว

ใบหน้าผอมยาวซีดขาว มีเพียงดวงตาที่เป็นประกายลึกลับใต้คิ้วหนา

เด็กหนุ่มไม่มองหญิงที่กระโดดโลดเต้น เพียงหน้าบึ้งตึง กำหมัดแน่น จ้องโต๊ะเก้าอี้ที่กระจัดกระจายในลาน

ป้าใจร้ายนี่ปกติก็รักเงินยิ่งชีวิต ตอนนี้ทหารกบฏกำลังจะบุกมา แทนที่จะรีบหนี กลับยึดติดกับของไร้ค่าพวกนี้ให้ทุกคนต้องเดือดร้อน

หญิงผู้นั้นตะโกนโวยวายสักพัก เห็นลูกชายลูกสะใภ้ไม่กล้าส่งเสียง รู้สึกเบื่อ หันไปเห็นเด็กหนุ่มผอมแห้ง ก็เริ่มด่าอีก: "ก็เพราะแกนี่แหละ ไอ้ตัวกาลกิณี มาอยู่ที่นี่ ฤดูหนาวปีที่แล้วถึงได้หนาวผิดปกติ ทำให้ลูกหมูของข้าตายทั้งคอก! ไอ้กาลกิณี! ไอ้ลูกนอกคอก!"

สำหรับคำด่าที่ไร้เหตุผลเช่นนี้ เด็กหนุ่มชินชาแล้ว คนอื่นในลานก็ชินกับเสียงด่าเช่นกัน

หญิงผู้นั้นกำลังด่าอย่างสนุกปาก ใครจะรู้ว่าพลาดล้ม ร่างที่แข็งทื่อเพราะความหนาวร่วงจากบันไดไม้ ศีรษะกระแทกมุมกำแพง ทันใดนั้นก็น้ำลายฟูมปาก หมดสติไป...

ข้ามเวลา! ข้ามเวลา! ข้ามเวลาอีกแล้ว!

เจียงจือในใจอยากด่าแม่!

นิยายหลอกคนจริงๆ!

ปกติเจ้านอกจากทำงานที่ร้านยาจีนในโรงพยาบาลอำเภอ ก็ชอบอยู่บ้านคนเดียวดูคลิปไร้สาระพวกซ่อมแซมบ้าน เอาชีวิตรอดในป่า

งานอดิเรกเดียวที่พอจะปกติคือการอ่านนิยายออนไลน์

แต่ช่วงนี้หลงใหลนิยายสำหรับผู้ชาย โดยเฉพาะแนวสะใจ อ่านจนดึก พอลืมตาตื่นก็ข้ามมาอยู่ในนิยาย

เมื่อข้ามมาในนิยายผู้ชาย ก็น่าจะข้ามมาเป็นผู้ชายสิ! จะได้ลองฉี่ยืนดูว่าเป็นยังไง ยังได้เที่ยวหอนางโลมสนุกสนาน

หรือไม่ก็เดินตามเส้นทางพระเอก ทำให้พระเอกหมดทางไป

แต่ดันมาเป็นยายแก่จอมวุ่นวาย ชอบหาเรื่องไร้เหตุผล เจ้าอยากร้องไห้แต่ร้องไม่ออก

ยายแก่คนนี้ในนิยายเป็นตัวร้าย เป็นป้า ชอบแกล้งพระเอก เป็นตัวประกอบที่มีไว้ให้ตายสร้างจุดพีคเรื่อง

ระหว่างหนีภัย ป้าตัวร้ายรังแกพระเอก กักขังอาหารเสื้อผ้า สุดท้ายก็ถูกพระเอกฆ่าตายอย่างไม่น่าแปลกใจ

จากนั้นพระเอกก็เข้าร่วมกับทหารกบฏ ก้าวสู่หนทางแห่งความสำเร็จ

ตอนนี้เด็กหนุ่มหน้าบึ้งอายุสิบห้าข้างๆ นั่นคือพระเอกนิยายเนี่ยฝานเทียน

ไม่ใช่สิ ชื่อจริงของเขาคือเนี่ยฝานเทียน

เด็กกำพร้าตามสูตร อาศัยอยู่กับบ้านลุง ถูกป้าใจร้ายรังแก ใช้งานหนัก อดทนต่อความอัปยศ

แต่ตอนนี้ป้ากลายเป็นเจียงจือ และรู้ด้วยว่าไอ้ลูกอกตัญญูคนนี้จะฆ่าเจ้าระหว่างทาง

เจียงจือสมองวุ่นวาย ในชีวิตจริงความตายเจ็บปวด ในนิยายถูกฆ่าจะเป็นยังไง?

คงไม่ดีแน่

เหมือนตอนนี้ที่นอนใส่เสื้อผ้าอยู่บนพื้น ยังรู้สึกความเย็นแทรกเข้าไปถึงหัวใจ หนาวจนทนไม่ไหว

เจียงจือหลับตาไม่ขยับ ทำให้ "ลูกชาย" ของเจ้าตกใจมาก

"แม่ ตื่นเร็วครับ! เราไม่ไปแล้ว ทำตามที่แม่บอกทุกอย่าง ไม่ไปก็ได้!" สวีเอ้อร์รุ่ยพูดเสียงสั่น

เขาเป็นลูกกตัญญู นิสัยซื่อ ในบ้านปู่ย่าพ่อตายหมดแล้ว เหลือแต่แม่คนเดียว

แม้จะไม่ได้เชื่อฟังทุกอย่าง แต่ก็ตามใจเกือบทุกเรื่อง

ตอนนี้แม่ยอมตายไม่ยอมไป เขาก็ต้องอยู่ตายด้วย

ข้างๆ เนี่ยฝานเทียนที่หน้าบึ้งมาตลอดเอ่ยปาก: "พี่ใหญ่ พาพี่สะใภ้ไปเถอะ

ในเมื่อป้าไม่อยากไป ก็ให้ข้าอยู่เป็นเพื่อน ข้าคนเดียว ไม่กลัวตาย!"

สวีเอ้อร์รุ่ยไม่พอใจ: "เสี่ยวเทียน ตอนนี้เป็นเวลาแบบไหน เจ้ายังพูดยั่วโมโหอีก แม่นิสัยไม่ดีก็จริง แต่เจ้าก็ทำร้ายแม่แบบนี้ไม่ได้"

เนี่ยฝานเทียนกัดฟัน กลืนความดูถูกที่พี่ใหญ่รู้แต่เชื่อฟัง

ถ้าไม่ใช่เพราะสวีเอ้อร์รุ่ยซื่อ ปกติไม่ได้รังแกตน เขาจะไม่สนใจเลย: "พี่ใหญ่เข้าใจข้าผิด! ข้าอยากให้พี่กับพี่สะใภ้รอด"

สวีเอ้อร์รุ่ยจะพูดอะไรต่อ เจียงจือที่นอนอยู่บนพื้นทนไม่ไหวแล้ว

เจ้ากลัวว่าถ้าไม่ตื่น อยู่กับเนี่ยฝานเทียน อาจโดนฆ่าทันที

จึงถอนหายใจยาว แล้ว "ฟื้น" ขึ้นมา!

"แม่ ตรงไหนเจ็บครับ?" สวีเอ้อร์รุ่ยทั้งตกใจทั้งดีใจทั้งกังวล รีบพยุงเจ้าลุก

เจียงจือลองเลียนแบบน้ำเสียงร่างเดิมพูด: "ไม่ตายหรอก!"

สวีเอ้อร์รุ่ยโล่งใจ: แม่ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว แต่พอฟื้นมา ไม่รู้จะอาละวาดยังไงอีก

ข้างๆ สะใภ้ถือน้ำครึ่งชามเดินมา พูดอย่างหวาดๆ: "แม่ ดื่มน้ำค่ะ!"

เจียงจือเงยหน้ามอง สบตากัน สะใภ้สาวตัวสั่น

แม่ผัวคนนี้เก่งงาน แต่นิสัยร้าย ถ้าไม่ถูกใจก็ด่าตี

เจียงจือตอนนี้รู้สึกปากขม คอแห้ง ทั้งตัวไม่มีแรง ไม่สนใจสายตา "ลูกชายลูกสะใภ้" และเนี่ยฝานเทียน รับน้ำมาดื่มรวดเดียวหมด สุดท้ายยังเรอยาว

พอดื่มเสร็จถึงรู้ว่าน้ำอุ่นๆ เห็นได้ว่าสะใภ้คนนี้ใส่ใจ

เห็นแม่ดื่มน้ำแล้วไม่ด่า สวีเอ้อร์รุ่ยรวบรวมความกล้าถามอีก: "แม่ครับ คนในหมู่บ้านจะไปกันหมดแล้ว เราไปกันเถอะครับ!"

เจียงจือส่ายหน้า: "ไม่ไป!"

สวีเอ้อร์รุ่ยใจหายวาบ แย่แล้ว แม่ตั้งใจจะตายที่นี่จริงๆ

สะใภ้สาวร้องไห้จ๊อก: คนในหมู่บ้านกำลังจะหนี บ้านเรายังทะเลาะกันอยู่

แค่นอนอยู่บนพื้นครู่เดียว เจียงจือก็มีความคิดแล้ว

การหนีภัยไม่ใช่การท่องเที่ยวเป็นกลุ่ม ระหว่างทางต้องแย่งน้ำ แย่งอาหาร ยังมีการลักพาตัว และยังมีพระเอกที่อยากฆ่าเจ้าตลอดเวลา

ถึงหนีไปถึงที่ปลอดภัย ก็เป็นแค่ผู้อพยพที่ไม่มีเงิน ไม่มีที่ดิน ไม่มีบ้าน

แม้จะมีคำพูดว่ายุคสมัยวุ่นวายผลิตวีรบุรุษ แต่สำหรับคนธรรมดา ยุคสงครามคือหายนะ ที่ดีที่สุดคือหลบซ่อน

พระเอกต้องหาโอกาสผลักดันเนื้อเรื่องถึงออกไปเสี่ยง ตัวเองเป็นแค่ยายแก่จะไปร่วมวงทำไม

ไม่สู้หาที่ลับๆ บุกเบิกที่ดินทำนา ไม่ต้องนานมาก แค่รอให้ทหารกบฏผ่านไปก็ออกมา

ยังได้แยกจากพระเอกที่จะฆ่าตัวเองด้วย... สมบูรณ์แบบ!

บทที่ 2 แยกทางกับพระเอก

เมื่อเจียงจือบอกว่าไม่ไป สวีเอ้อร์รุ่ยในฐานะลูกกตัญญูก็ไม่กล้าพูดเรื่องไปอีก กลัวแม่จะโมโห

ริมฝีปากของเนี่ยฝานเทียนที่เขียวช้ำเพราะความหนาวขยับ เสี่ยงโดนด่าพูดว่า: "ป้า ผู้ใหญ่บ้านจะให้ทุกคนไปด้วยกัน จะไม่เป็นอะไร เราไปกับทุกคนเถอะครับ!"

ไม่ทันที่เขาจะพูดอะไรต่อ เจียงจือก็โบกมือไปมา: "ไม่ ไม่ไปแล้ว ถึงตายที่นี่ก็ไม่ไป"

ขณะนั้น มีคนรีบร้อนเข้ามา คือผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านเล็กๆ นี้

เขาเห็นความวุ่นวายในลาน และของที่ยังไม่ได้เก็บ ก็โกรธจัด: "ไอ้เจียง ปกติเอะอะโวยวายก็แล้วไป ตอนนี้ยังทำให้เด็กๆ เดือดร้อน พวกเราจะหนีเอาชีวิตรอด รู้ไหมว่าหนีเอาชีวิตรอด?"

วันนี้เขาแทบจะโมโหตาย พูดกับชาวบ้านแล้วว่าจะไปด้วยกัน แต่ก็มีคนดื้อรั้นสร้างความวุ่นวาย

หลายครอบครัวยังนั่งนิ่งๆ จะรอให้ทางการส่งคนมารับ ยังถามว่าไปแล้วจะมีข้าวกินที่อยู่ไหม

รอไปเถอะ! รอจนหัวหลุดถึงจะรู้!

เจียงจือยังคงส่ายหน้า เจ้าแน่ใจว่าจะไม่ไป เรื่องระหว่างทางยังมีอีกมาก!

ผู้ใหญ่บ้านก็ร้อนใจ อย่างไรยายคนนี้ก็ไม่เข้ากับใครอยู่แล้ว ตายก็สมควร: "อยากตายก็ตายไป อย่าลากเด็กๆ ให้เด็กๆ ไปกับข้า"

เด็กที่เขาพูดถึง หมายถึงเนี่ยฝานเทียน

ปกติเจียงจือทำร้ายทุบตีเด็กคนนี้ทุกคนก็เห็น แต่ทุกบ้านก็มีเรื่องไม่น่าดู ไม่ถึงตายก็แกล้งมองไม่เห็น

แต่ตอนนี้ผู้อพยพและทหารกบฏกำลังจะมา เจียงจือไไม่ไป ยังจะลากเด็กไปตายด้วย แบบนี้ไม่ได้

เจียงจือได้ยินผู้ใหญ่บ้านจะพาเนี่ยฝานเทียนไป ก็รีบพูดทันที: "งั้นก็รบกวนพี่ใหญ่ช่วยดูแลด้วย เด็กคนนี้ว่าง่าย ยกให้ไปลากรถฟรีๆ"

สามารถส่งพระเอกไปได้แบบนี้ นี่มันสิ่งที่ต้องการเลย!

เนี่ยฝานเทียนได้ยินแล้วตาเป็นประกาย เขาอยากหนีมานานแล้ว

แต่ไม่มีเสบียง ไม่มีเงิน ไม่มีทาง เดินไม่ออก ถ้ามีโอกาสก็จะไปทันที

แต่เขาไม่กล้าแสดงความคิด: "ป้า ข้าจะทิ้งพวกคุณไปคนเดียวได้ยังไง!"

"เอ้อร์รุ่ย ไปเก็บของให้น้องชายเจ้า ให้เขาไปกับผู้ใหญ่บ้าน!"

เจียงจือตัดสินใจแล้ว ตอนนี้ส่งดาวร้ายคนนี้ไปซะ

ถ้าเจ้าข้ามมาในนิยายผู้หญิง เจอนางเอกต้องไปคบหา นางเอกที่ฉลาดและมีเมตตาเหล่านั้นจะแผ่รัศมีแห่งความสุข ช่วยให้ทุกคนพ้นทุกข์

ข้ามมาในนิยายผู้ชาย เจอพระเอกต้องหนีให้ไกลที่สุด พวกเขาล้วนเป็นดาวดวงเด่น ดาวโดดเดี่ยวแห่งสวรรค์

ไปทางไหนตายทางนั้น อยู่หมู่บ้านไหนตายหมู่บ้านนั้น แม้แต่พี่น้องร่วมสาบานก็ไม่มีจุดจบที่ดี ที่ไหนที่พระเอกปรากฏตัวที่นั่นต้องมีเรื่องร้าย

ถือโอกาสที่ผู้ใหญ่บ้านมารับ รีบส่งคนไป ต่อไปเขาเดินทางของเขา เราเดินทางของเรา อย่าให้ตายตาไม่หลับ

จริงๆ ก็ไม่แปลกที่ร่างเดิมไม่ชอบและทำร้ายเนี่ยฝานเทียน

ในนิยาย น้องสาวของตระกูลสวีที่เป็นแม่นมในเมืองอำเภอส่งเด็กคนหนึ่งกลับมาทันที บอกว่าเป็นลูกที่เจ้าแอบมีเอง ทิ้งเงินไว้นิดหน่อยแล้วก็ไม่มาอีก

ครอบครัวสวีไปตามหาในเมือง ครอบครัวน้องเขยบอกว่าน้องสาวไปกับครอบครัวใหญ่แล้ว พวกเขาไม่รู้ว่าไปไหน ยิ่งไม่รู้เรื่องเด็ก ก็เลยไม่ดูแล

แถมสามีของร่างเดิมยังเกิดอุบัติเหตุตอนออกไปสืบข่าว โดนคนเข้าใจผิดว่าเป็นโจรลักพาตัวเด็กทุบตี เป็นโรคประจำตัว ป่วยไปเรื่อยจนตายเมื่อสองปีก่อน

แค่เป็นครอบครัวชาวนาธรรมดา จู่ๆ มีเด็กผู้ชายเพิ่มมา สามียังป่วยต้องกินยา ภาระหนักแน่นอน

ร่างเดิมทุกครั้งที่ทำงานเหนื่อย ก็ระบายใส่เนี่ยฝานเทียน

ทำร้ายทั้งต่อหน้าลับหลัง ทุบตีด่าทอทุกวัน สิบกว่าปีสะสมความเกลียดชังที่ไม่อาจอยู่ร่วมฟ้าเดียวกัน

ตอนนี้ เด็กที่ถูกทำร้ายโตแล้ว กำลังจะฆ่าคน แก้ไขความสัมพันธ์ไม่ทันแล้ว สิ่งที่เจียงจือทำได้มีเพียงปล่อยให้เขาไปตามทางของเขา

สวีเอ้อร์รุ่ยเป็นคนว่าง่าย เห็นแม่ยืนกราน "ส่ง" เสี่ยวเทียนไป เขาทำอะไรไม่ได้ ได้แต่เก็บของและเตรียมเสบียงให้น้องชาย

ในหลายปีที่อยู่บ้านสวี ถูกไล่นับครั้งไม่ถ้วน ครั้งนี้เนี่ยฝานเทียนไม่ได้คุกเข่าอ้อนวอนเหมือนทุกครั้ง

เขาสังเกตได้อย่างไวว่าวันนี้ป้าแปลกไป

แต่ก่อนป้าเห็นเขากินอะไรก็ด่า วันนี้กลับใจดีให้พี่ใหญ่เตรียมของให้มาก เพื่อให้เขาไปได้ไกล

เนี่ยฝานเทียนใจสงบลงเล็กน้อย เขาไม่มีเวลาคิดอะไรมาก

ชายชาตรีมุ่งสู่ทั่วหล้า กองทัพของอ๋องโจวกำลังมุ่งหน้าสู่เมืองหลวง ตนต้องไปเข้าร่วมกับกองทัพกู้ชาติ

แต่เดิมคิดว่าต้องแอบหนีระหว่างทาง ตอนนี้สามารถไปกับผู้ใหญ่บ้านอย่างเปิดเผย

สองฝ่ายเข้าใจตรงกัน ทุกอย่างราบรื่นมาก

เจียงจือกลัวเขาจะกลับมาหาตัวเอง ไม่เพียงให้เสบียงอาหาร แม้แต่เสื้อนวมก็ให้เพิ่มอีกตัว

ไม่นาน ผู้ใหญ่บ้านก็พาเนี่ยฝานเทียน พร้อมชาวบ้านคนอื่นๆ เป็นกลุ่มใหญ่ จูงหมา ลากแกะ ขับรถ แบกของ ออกจากหมู่บ้านสวี

ส่งเนี่ยฝานเทียนไปแล้ว เจียงจือก็ต้องเตรียมหนีเช่นกัน

เมื่อครู่ที่บอกว่าไม่ไปต่อหน้าเนี่ยฝานเทียน คือไม่ไปหนีภัยกับคนอื่น ไม่ใช่จะรออยู่ที่นี่ให้ตาย

สนามรอบอยู่ห่างไกลคนธรรมดา แต่ทหารแพ้ศึกและผู้อพยพอยู่ใกล้ ที่เรียกว่าภัยสงคราม ส่วนใหญ่คือผู้อพยพที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เหมือนก้อนหิมะกลิ้ง

ผู้อพยพและทหารแตกทัพที่หิวโหยมีอำนาจทำลายล้างสูง

เจียงจือไม่ลืมว่านี่คือโลกในนิยายผู้ชาย และเป็นยุคสงคราม เมื่อสังคมไร้ระเบียบ คนเมื่อสูญเสียความเป็นมนุษย์ ก็จะฆ่า เผา ปล้น ชั่วร้ายทุกอย่าง

ข้อดีเดียวคงเป็นการไม่มีญาติสุดแสบ เพราะญาติแบบนั้นคือร่างเดิมของเจ้าเอง

ตอนหนีภัย น้องชายจู่ๆ ก็จากไป เหลือตนเป็นผู้ชายคนเดียวในบ้าน สวีเอ้อร์รุ่ยรู้สึกแย่: น้องชายโตที่บ้านเรา พอเจอเรื่องก็จากไปง่ายๆ สมกับที่แม่บอกว่าเลี้ยงหมาดีกว่า

เจียงจือไม่มีเวลาสนใจความรู้สึกของสวีเอ้อร์รุ่ย ตะโกน: "ไอ้หนู เจ้ายืนเหม่ออะไร รีบเก็บของ!"

กับการที่จู่ๆ กลายเป็นยายแก่ และมีลูกชายโตขนาดนี้ เจียงจือยังปรับตัวไม่ได้

สวีเอ้อร์รุ่ยได้สติ: "แม่ พวกเราจะไปด้วยหรือ?"

"ใครบอกว่าไม่ไป ไม่ไปจะรออยู่ที่นี่ให้คนตัดหัวหรือไง!"

เจียงจือปัดฝุ่นบนมือ เห็นลูกชายยังยืนเหม่าไม่ขยับ ในใจอดบ่นไม่ได้: ช่างไม่ฉลาดเลย!

"อ้อๆ! ได้ ข้าเก็บเดี๋ยวนี้ เก็บเดี๋ยวนี้!" สวีเอ้อร์รุ่ยไม่เข้าใจว่าทำไมแม่เมื่อกี้บอกไม่ไป ตอนนี้กลับจะไป เป็นอย่างไรกันแน่

แต่คิดว่าผู้ใหญ่บ้านกับคนอื่นๆ คนเยอะ ยังไปไม่ไกล ถ้ารีบหน่อยก็ตามทัน สวีเอ้อร์รุ่ยรีบวุ่นวายเก็บของ

จริงๆ เสี่ยวเทียนเก็บข้าวและเสื้อผ้าในบ้านเรียบร้อยแล้ว แค่แม่เสียดายบ้านสองสามห้องถึงไม่ไป

สำหรับชาวนา ทรัพย์สินที่มีค่าที่สุดคือที่ดินไม่กี่ไร่และบ้าน

ที่ดินขนไปไม่ได้

ตอนนี้เป็นช่วงขาดแคลนในฤดูใบไม้ผลิ ในที่ดินนอกจากพืชผลฤดูหนาวก็ไม่มีอะไรให้เก็บเกี่ยว

บ้านก็ขนไปไม่ได้

บ้านสวีมีห้องหลักสองห้อง ห้องข้างสองห้อง บวกห้องเก็บฟืนและครัว แม้จะเป็นกระท่อมมุงหญ้า แต่ร่างเดิมดูแลอย่างดี

กำแพงดินแน่นหนา หลังคาหญ้าหนา พอกันลมกันฝนได้ ทิ้งไปจริงๆ ก็เสียดาย

หนีภัยจากบ้าน สิ่งเดียวที่พาไปได้คือข้าวและเสื้อผ้า

ข้าวในบ้านกินมาทั้งฤดูหนาวเหลือไม่มาก ตอนนี้ที่เหลือล้วนเป็นเมล็ดพันธุ์ กับมันเทศในห้องใต้ดินอีกหลายสิบจิน

นอกจากนี้ยังมีแม่ไก่ไข่อีกไม่กี่ตัว นี่เตรียมไว้ให้เฉียวหยวนลูกสะใภ้ที่กำลังจะคลอด

เจียงจือมองของที่บรรจุเต็มคานหาบและตะกร้าสองใบ กับไก่ที่มัดขาไว้ อดจับขมับไม่ได้

สามคนในครอบครัวนี้ มีแค่สวีเอ้อร์รุ่ยที่เป็นแรงงานหนุ่ม

ถ้าตัวเองหนีภัยแบบนี้ ไม่ต้องให้เนี่ยฝานเทียนลงมือก็มีแต่ทางตาย

ไม่มีรถไม่มีสัตว์ใช้งาน ตัวเองกับลูกสะใภ้ท้องแก่แบกของหนักพวกนี้เดินไกลไม่ได้แน่ ถึงไปกับชาวบ้านคนอื่นก็หนีไม่พ้นถูกทิ้งไว้ข้างหลัง

ถ้าเจอผู้อพยพคนอื่นจะปล้นของยิ่งสู้ไม่ได้

ลูกสะใภ้เฉียวหยวนมองตะกร้าหน้าซีด นึกถึงต้องแบกของเดินทางก็รู้สึกท้องแน่น

เจ้ากลัวทหารกบฏบุกมา แต่รู้สึกว่าแม่ผัวพูดไม่ไปก็มีเหตุผล

ทุกคนก็เป็นคน พวกผู้อพยพคงไม่กินคนจริงๆ หรอก?

"ไปที่ภูเขาที่พ่อเจ้าเผาถ่าน! พวกเราหลบทหารกบฏและผู้อพยพรอบนี้ก่อนค่อยว่ากัน!" เจียงจือพูด

เจ้าหาที่หลบภัยดีๆ แบบนี้ได้จากความทรงจำของร่างเดิม

"ที่... ที่นั่นอยู่ยาก!" สวีเอ้อร์รุ่ยลังเลพูด

หมู่บ้านสวีเป็นหมู่บ้านเล็ก ยี่สิบกว่าครอบครัว สองร้อยกว่าคน

มีคำพูดว่าอยู่เขากินเขา หมู่บ้านสวีอยู่ติดภูเขาใหญ่แต่กินไม่ได้

ที่นี่แม้ภูเขาจะสูงใหญ่ แต่ดินบาง หินเยอะ นอกจากต้นโอ๊กสูงใหญ่เต็มภูเขาและไม้อื่นๆ บ้าง ก็ไม่มีผลผลิตอะไร

ชาวบ้านปกติตัดไม้ในป่าเป็นฟืน นอกจากนี้ก็ทุกปีฤดูหนาวเผาถ่านโอ๊กสองเตาส่งไปขายในเมือง แลกเงินใช้ช่วงปีใหม่

ถ่านไม้โอ๊กคุณภาพดีราคาสูง นี่เป็นรายได้ของทุกครอบครัวในหมู่บ้าน

เพื่อความสะดวกในการเผาถ่าน แต่ละครอบครัวจะสร้างเพิงชั่วคราวกองถ่านในป่าที่ตนคุ้นเคย

แม้ป่าเขาจะซ่อนตัวได้ดีแต่คนทิ้งไป สำคัญที่สุดคือบนเขาขาดอาหาร

หลบอยู่ข้างบนได้สิบวันครึ่งเดือน แต่หลบปีครึ่งไม่ได้

"เฉียวหยวนท้องแก่แบบนี้ เดินทางไม่ไหวหรอก เจ้าไม่อยากได้เมียแล้วหรือไง!" เจียงจือพูดอย่างหงุดหงิด

เนี่ยฝานเทียนอยากหาทางของตัวเองเลยยุให้หนีภัย ลูกโง่คนนี้ไม่ได้คิดถึงความยากลำบากเลย

ก็เพราะร่างเดิมเดินจนเหนื่อย ทรมานพระเอกตลอดทาง ถึงต้องตาย

สวีเอ้อร์รุ่ยมองท้องเมีย แล้วมองแม่ที่ผิดปกติไม่โมโห กำลังจะพูดอะไร ก็ได้ยินเสียงอึกทึกนอกรั้ว ตามด้วยเสียงทุบประตูดังตึงๆ

บทที่ 3: หาพวกพ้อง

ทุกคนในลานตกใจ ผู้อพยพมาเร็วขนาดนี้หรือ?

โชคดีที่ได้ยินเสียงคนเรียก: "พี่เอ้อร์รุ่ยยังอยู่บ้านไหม?"

เป็นคนในหมู่บ้าน

สวีเอ้อร์รุ่ยเปิดประตู เจียงจือเห็นเด็กหนุ่มห่อผ้าป่านคอยชะโงกมองเข้ามา

เจ้ามีความทรงจำของร่างเดิม จำคนตรงหน้าได้ จึงประหลาดใจพูด: "เสี่ยวหมั่น ผู้ใหญ่บ้านไปแล้ว ทำไมบ้านเจ้าไม่ไป?"

ต้องบอกว่า เรือพังยังมีตะปูสามพัน ยิ่งเป็นพระเอกที่มีดวงสวรรค์คุ้มครอง

เนี่ยฝานเทียนเจ้าเล่ห์ลึก แม้จะทุกข์ทรมานที่บ้านสวี แต่ก็ยังมีเพื่อนสองสามคน ในนิยายก็บอกว่าพาคนไปค่ายทหารด้วย

สวีเสี่ยวหมั่นก็เป็นหนึ่งในนั้น สุดท้ายตายเพื่อเนี่ยฝานเทียน

แต่ตอนนี้เนี่ยฝานเทียนไป ตัวเองอยู่ เขาก็อยู่

สวีเสี่ยวหมั่นหน้าซีด: "ป้าเจียง บ้านป้าจะไปไหม?"

เจียงจือถาม: "บ้านเสี่ยวหมั่นล่ะ? เจ้าจะไปไหม?"

เสี่ยวหมั่นปีนี้อายุสิบห้าเช่นกัน เขามีบ้านที่ยากจน

บ้านเขาแต่ก่อนก็ไม่เลว แม้พ่อแม่จะตายตั้งแต่เด็ก พี่น้องสองคนก็โตมากับปู่ย่า

พี่สะใภ้แต่งเข้าบ้านปีที่สองคลอดหลานสาว ฐานะดีขึ้น แต่น่าเสียดายพี่ชายอยากหาเงินมาก เหนื่อยเกินไปตอนเผาถ่าน ตกหน้าผาเป็นอัมพาต

พี่ชายไม่อยากให้พี่สะใภ้เป็นหม้ายทั้งเป็น จึงส่งกลับบ้านให้แต่งงานใหม่ แต่เก็บลูกไว้ ตอนนี้สามขวบแล้ว

ตอนนี้ในบ้านมีทั้งคนแก่คนป่วยคนพิการ อยากไปก็ไม่ง่าย

สวีเสี่ยวหมั่นส่ายหน้า: "ปู่ย่าให้ข้าไป!"

ปู่ย่าบอกว่าตัวเองแก่แล้ว สุขภาพก็ไม่ดี อยู่ถึงหกสิบก็พอแล้ว ถึงตายที่บ้านก็ไม่ไป

ปู่ย่าไม่ไป พี่ชายพิการไปไม่ได้ ในบ้านมีแค่ตัวเองที่วิ่งเล่นได้ แน่นอนทิ้งครอบครัวหนีไปไม่ได้

ตอนนี้ปู่ไม่ฟังเหตุผล เขาได้ยินว่าเสี่ยวเทียนไปแล้ว แต่ป้าเจียงกับพี่เอ้อร์รุ่ยอยู่ จึงมาถามว่าจัดการอย่างไร

เข้าใจเจตนาของเสี่ยวหมั่นแล้ว เจียงจือก็บอกว่าตัวเองจะขึ้นเขาไปหลบที่เพิงเผาถ่าน

เสี่ยวหมั่นได้ยินเรื่องขึ้นเขาก็มีชีวิตชีวาขึ้นทันที: "ป้าเจียง พวกป้าจะไปเมื่อไหร่ ข้าก็อยากขึ้นเขาไป แค่ปู่ย่าไม่ไป"

"ทำไมพวกเขาไม่ไป?" เจียงจือแปลกใจ

ไม่หนีภัยยังพอเข้าใจ แต่ขึ้นเขายังไม่ไปหมายความว่าอย่างไร หรือจะรออยู่ที่นี่ให้ตายจริงๆ

ต้องถามให้ชัดเจน

ตอนนี้ในยามสงคราม สิ่งที่ต้องการที่สุดคือหาคนที่รู้จักกันดีมารวมกลุ่มช่วยเหลือกัน

เสี่ยวหมั่นเห็นป้าเจียงจะไปบ้านตัวเอง รู้สึกแปลกใจ

ป้าคนนี้โมโหง่าย ชอบตีเสี่ยวเทียน ความสัมพันธ์กับเพื่อนบ้านก็ไม่ดี โดยรวมแล้วไม่ใช่คนที่คบง่าย วันนี้กลับมาสนใจบ้านตัวเอง

แต่ตอนนี้เขาไม่มีความคิดเห็นแล้ว ได้แต่นำทาง

เพียงวันเดียว หมู่บ้านที่เคยคึกคักก็เงียบเหงา คนส่วนใหญ่ไปแล้ว

ไก่ที่หนีการจับของเจ้าของยืนบนหลังคาร้องเสียงตกใจ

เจียงจือมาถึงบ้านเสี่ยวหมั่น เห็นสภาพเหมือนตอนที่เจ้าเพิ่งข้ามมา

ในลานมีของวางระเกะระกะ เด็กร้องไห้ คนแก่ก็ร้องไห้

ปู่ของเสี่ยวหมั่นนั่งเหม่อบนม้านั่งไม้ในลาน ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย ความทุกข์ทำให้เขาไม่พูดจา

เขาได้ยินข่าวจากในหมู่บ้าน พวกผู้อพยพจะฆ่าคนจริงๆ ทหารกบฏก็จะเข่นฆ่าทั้งหมู่บ้านจริงๆ

แต่ครอบครัวของเขาจะไปที่ไหนได้

ตัวเองกับยายแก่แล้ว เดินวันเดียวก็ไม่ไหว ยังมีหลานชายคนโตนอนติดเตียงเคลื่อนไหวไม่ได้

และเขาเคยผ่านสงครามมาแล้ว

วิ่งหนีก็ตายเหมือนกัน

ทุกคนต่างมืดแปดด้าน ผู้อพยพเหมือนแมลงวันไร้หัว หนีเข้าเมืองก็ไม่ปลอดภัย อาจจะวิ่งเข้าสนามรบกลายเป็นวิญญาณแค้น

ข้างๆ ย่าของเสี่ยวหมั่นอุ้มเด็กหญิงสามขวบร้องไห้: "ไอ้แก่ พวกเราตายไม่เป็นไร แค่ให้เด็กๆ ไปหาทางรอด ให้เสี่ยวหมั่นพาหนูน้อยไปเถอะ!"

เจ้าร้องจนเสียงแหบ ผมขาวหลุดจากผ้าโพกหัวปนน้ำตาเลอะใบหน้า

ปู่ของเสี่ยวหมั่นส่ายหน้าเหม่อลอย: "ให้เขาไปก็ไม่มีประโยชน์ สวรรค์จะเอาคน ใครก็หนีไม่พ้น!"

เสี่ยวหมั่นเข้าลานก็พูด: "ปู่ ย่า! บ้านป้าเจียงไม่ไป!"

เจียงจือก็เรียก: "ลุงฉางเกิง!"

ปู่ของเสี่ยวหมั่นเงยหน้ามองเจ้า ใบหน้าเหม่อลอยมีชีวิตชีวาขึ้น สำหรับแม่หม้ายใจร้ายที่ชอบอาละวาด และทารุณเด็ก เขาไม่ชอบมาก

แต่ในยามคับขัน อารมณ์อะไรก็ไม่มีแล้ว คนอื่นทักทายดีๆ ปู่ของเสี่ยวหมั่นพยักหน้าอย่างฝืนๆ: "แม่ของเอ้อร์รุ่ย พวกเจ้าก็จะไม่ไปแล้วหรือ?"

เจียงจือพูด: "บ้านข้าไม่ไปแล้ว กำลังจะดูว่าในหมู่บ้านเหลือกี่คน คนที่ไม่ไปจัดการอย่างไร"

ปู่ของเสี่ยวหมั่นหน้าบึ้ง: "ไม่มีอะไรต้องจัดการ สมควรตายก็ตาย"

เจียงจือพูดต่อ: "ลุงฉางเกิง พวกเราขึ้นเขาไปหลบได้ แม้จะลำบากหน่อย แต่ก็ดีกว่าอยู่บ้านรอตาย"

ไม่คิดว่าปู่ของเสี่ยวหมั่นไม่ต้องคิดก็ส่ายหน้า: "บนเขาไม่มีที่ปลูกข้าว อยู่ข้างบนก็อยู่ไม่นาน

ถ้าสงครามนี้ยืดเยื้อสามห้าปี คนก็ต้องตายหมด ตายก็ตายไป สมควรตายมานานแล้ว"

เขาไม่ใช่ไม่เคยคิดจะขึ้นเขาหลบ แต่บนเขานอกจากถ่านที่กินไม่ได้ ก็ไม่มีอะไร ไม่มีที่ดินปลูกข้าว กินเสบียงในบ้านหมดก็ต้องอดตาย ลงเขาก็โดนทหารกบฏฆ่าตาย

เมื่อต้องตาย ตายช้าไม่เท่าตายเร็ว ครอบครัวยังได้ตายด้วยกัน

เจียงจือพูดไม่ออก

คนแก่ควรจะมองโลกในแง่ดี แต่ทุกข์มากเกินไป พอจิตใจพัง เรื่องที่ยังมีทางออกก็กลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้อูฐล้ม ความคิดทั้งหมดเดินเข้าตรอก

เขาไม่ไป เสี่ยวหมั่นก็ไปไม่ได้ ยังจะให้ทั้งครอบครัวรอตายแบบนี้

คิดถึงเสี่ยวหมั่น และหนูน้อยที่ย่าของเสี่ยวหมั่นอุ้ม เจียงจือพูดอย่างอดทน: "ลุงฉางเกิง ต้องรู้ว่าใครขึ้นครองบัลลังก์ก็ไม่มีเหตุผลที่จะฆ่าราษฎรจนหมด เป็นจักรพรรดิที่ไม่มีราษฎร ตอนนี้พวกเราแค่หลบผู้อพยพและทหารกบฏช่วงแรก พอสงครามสงบก็จะมีคนมาดูแล"

ย่าของเสี่ยวหมั่นก็พูด: "ใช่ ไอ้แก่ บางทีทางการอาจจะชนะเร็วๆ นี้ จับกบฏได้ พวกเราก็กลับมาทำนาได้"

ตอนนี้ขึ้นเขาหลบสักพัก ยังลงมาดูที่นาบ้านได้

ปู่ของเสี่ยวหมั่นยังคงเงียบ

พูดมาถึงขนาดนี้แล้ว จะฟังหรือไม่เป็นเรื่องของคนอื่น

เจียงจือไม่อยู่นาน เจ้าตั้งใจจะหาทั่วหมู่บ้าน ดูว่ามีกี่บ้านที่เสียดายไม่ทิ้งบ้านช่อง

แน่นอนเจอมาอีกสองสามบ้าน

แต่เจียงจือยังพูดไม่ทันจบ สองบ้านนั้นก็ด่าเจ้า ด่าว่าเจ้าเคาะประตูทีละบ้านหวังจะฉวยโอกาสขโมยของ

เจียงจือแค่นเสียงเย็นชา หันหลังเดินจากไป แกล้งไม่เห็นตู้เสื้อผ้าและเฟอร์นิเจอร์ที่พวกเขาเพิ่งขนมาจากบ้านคนอื่นในลาน

นี่มันปล้นในยามวุ่นวาย แล้วยังกลับกล่าวหาคนอื่น

ที่อื่นเจ้าไม่ไปดูแล้ว

หลังประตูที่ปิดอยู่อาจไม่ได้ไม่มีคนจริงๆ บางทีคนอาจซ่อนอยู่ในห้องใต้ดินไม่อยากยุ่งกับเจ้า

เมื่อไม่อยากไปกับผู้ใหญ่บ้าน ก็แสดงว่ามีแผนของตัวเอง

เห็นเจ้ากลับมา สวีเอ้อร์รุ่ยรีบเข้ามา: "แม่ พวกเรารอไปพร้อมเสี่ยวหมั่นพวกเขาใช่ไหม?"

ช่วงที่เจียงจือไป สวีเอ้อร์รุ่ยและลูกสะใภ้โจวเฉียวหยวนก็ไม่ได้ขี้เกียจ

พวกเขาเอาหม้อดินเก่า โถดินเก่าที่จะทิ้งในครัว มาหาตะกร้าใส่ใหม่

ผักดองครึ่งไห ถั่วฝักยาวแห้ง หัวไชเท้าฝอยแห้งที่ตากใต้ชายคา รองเท้าผ้าเก่าที่ยังใส่ได้ ไม้กวาดเก่า ของพวกนี้ล้วนใช้ได้ เก็บรวมกันอีกตะกร้าเต็ม

ตอนนี้ทหารกบฏยังไม่มา ในหมู่บ้านยังมีชาวบ้านคนอื่น เจียงจือคิดแล้ว: "ไม่รอ พวกเราขึ้นเขาตอนนี้

เฉียวหยวนอยู่บ้านปิดประตูให้ดี พวกเราไปดูสภาพบนเขาก่อน ว่าอยู่ได้ไหม"

แม้หมู่บ้านจะอยู่เชิงเขา แต่ทางขึ้นเขาไม่ดี จากหมู่บ้านสวีถึงที่เผาถ่านมือเปล่าต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งชั่วยาม ระหว่างทางยังต้องข้ามยอดเขาหนึ่งลูก

ตอนนี้ยังเช้าอยู่ ต้องไปดูสภาพที่นั่นก่อน