บทที่ 1 คุณเป็นหนามในหัวใจของฉัน

ในห้องมืด กลิ่นคลุมเครือเต็มห้อง

ผู้ชายกำลังคืบคลานอยู่บนผู้หญิง เหมือนกำลังทำภารกิจ กลไกการเคลื่อนไหว สายตาว่างเปล่า ไม่มีอารมณ์อื่นนอกเหนือจากความรู้สึกทางร่างกาย

เปรียวคุมผ้าปูที่นอนและขลิบริมฝีปากล่าง เพราะกลัวว่าลมหายใจล้นออกมาจากปาก

ผู้ชายเร็วขึ้น สุดท้ายเปรียวก็ทนไม่ไหว เธอพยายามอดทน แต่เสียงลมหายใจก็ยังเข้าหูคมสันต์

คมสันต์ขมวดคิ้ว การกระทำแรงขึ้น เขาคว้าเอวเปรียว ทุกๆครั้งแทรกเข้าสู่ที่ลึกที่สุด

คมสันต์อยากให้ฉากที่ไร้สาระนี้จบให้เร็วที่สุด

ในเวลานี้ เสียงโทรศัพท์ดังฉับพลัน แสงที่สว่างของหน้าจอสู่บนใบหน้าของคมสันต์ สะท้อนให้เห็นถึงใบหน้าอดทนและไม่แยแสของเขา

เปรียวจิตใต้สำนึกสั่นสะเทือน เสียงโทรศัพท์นี้ แม้แต่คมสันต์ เปลียวก็คุ้นเคย

ด้วยความหวัง เปรียวเด้งคอคมสันต์ กระซิบ

ไม่รับ...ได้มั้ยคะ

คมสันต์ลังเลอยู่สักครู่และลุกขึ้นจากร่างกายของเปรียว ความว่างเปล่าอย่างฉับพลันนี้ทำให้ เปรียวดูเหมือนจะตกลงไปในโรงน้ำแข็ง

คมสันต์เปลือยกาย ลุกออกจากเตียง เขาไม่ได้รับสาย ไม่ใช่เพราะว่าเปลียวขอ แต่เพราะไม่อยากให้ทิวลิป ได้ยินเสียงของเขา

คมสันต์ไม่ได้รีบเข้าห้องน้ำ กลับยืนอยู่ข้างๆเดียง ถือโทรศัพท์ พิมพ์ข้อความบรรทัดหนึ่ง

ผมรีบกลัย ไม่ต้องรอครับ

เปลียวนั่งขึ้น เปิดไฟหัวเตียง เปลียวมองเห็นภาพพื้นหลังที่คมสันต์ออกไป ความรู้สึกอย่างหนึ่งในใจ เหมือนหายไปด้วย

หลายปีแล้ว ไม่ได้จริงๆ หัวใจของผู้ชายคนนี้ มีแต่ทิวลิปคนเดียว

เปรียวยิ้มเยาะ เปิดลิ้นชักตู้หัวเตียงตามปกติเป็นประจำและเอื้อมมือออกไปรับขวดยา แต่ไม่บังเอิญเห็นสมุดสีแดงของคนสองคนอยู่ข้างใน

นี่คือใบรับรองการแต่งงานของเธอกับคมสันต์ สองปี เปรียววางไว้ที่นั่นเป็นทารกและดูเป็นครั้งคราว มุมของมันเริ่มขึ้นแล้วเนื่องจากเปรียวเปิดมาหลายครั้ง

พยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเอง ซ่อนใบรับรองการสมรสไว้ในลิ้นชัก ให้มันไม่ต้องอยู่ในสายตาตัวเอง

เปรียวเอาขวดออกและเทสองเมล็ดออก กำลังจะส่งเข้าปาก ทันใดนั้นได้ยินเสียงระเบิดของคมสันต์

ไม่ได้คิดว่าคมสันต์จะกลับมาอีกที คมสันต์เปลือยกายร่างกายส่วนบน ส่วบล่างเพียงล้อมรอบด้วยผ้าขนหนูอาบน้ำ ตาเขาห่อหุ้มในความหวาดกลัว เขามองเปรียวด้วยสายตาเย็น

คุณกินอะไรอยู่

เปรียวมือสั่น ยาสองเมล็ดหล่นลงบนเตียงเธอไม่ทันตอบสนอง คมสันต์มาถึงด้านหน้าเปรียว ฉกยาจากมือเปรียว

คำอธิบายทั้งหมดของเปลียวหยุดในลำคอ เปรียวอ้าปากและมองไปที่คมสันต์อย่างโง่เขลา

เวลานี้คมสันต์โกรธมากขึ้น เขาอ่านข้อความที่อยู่เบื้องหลังขวดแล้วจ้องเรียกมองเปรียว ขบเขี้ยวเคี้ยวและฟันพูดคำต่อคำ "นี่เหตุผลที่เธอทำไมไม่ท้องสักทีหลอ

บทที่ 2 พ่ายแพ้ย่อยยับ

เปรียวกำลังจะอธิบาย แต่เธอไม่สามารถหาข้อแก้ตัวได้เลย

ทุกครั้งที่เสร็จสิ้นเรื่องนี้กับคมสันต์ เธอจะกินยาคุม ดังนั้นสองปีที่ผ่านมา เปรียวยังไม่ท้อง

เปรียวเงียบเป็นเวลานานแล้วก็เยาะเย้ย เงยหน้าขึ้นมองคมสันต์ ตอบเบาๆว่า "ใช่ ฉันตั้งใจทำ

มึง.....

คมสันต์กระสับกระส่าย พอมองเห็นสายตาแปลก ๆ ของเปรียว คมสันต์ก็ไม่น่าเชื่อที่เขาระงับความโกรธของเขาไว้ได้

เปรียวยิ้มสดใสมากขึ้น เธอกระซิบ "ถ้าฉันมีลูกกับคุณ งานของฉันก็เสร็จ ใช่มั้ย คุณก็จะหย่าร้างฉัน แล้วแต่งงานกับทิวลิป

เรื่องนี้ไม่ใช่ความลับ แต่พูดจากปากเปรียว คมสันต์รู้สึกน่าเสียดสี

คมสันต์โยนยาลงบนเตียง ยาเม็ดสีเหลืองทั้งหมดหกออก

คมสันต์เดินไปข้างๆ หยิบบุหรี่และไฟแช็ก และจุดบุหรี่หนึ่งแท่น

ควันหนากระจัดกระจายอยู่ในห้องนอนทำให้บรรยากาศของดาบเดิมตึงเครียดมากขึ้น

สูบบุหรี่เสร็จ คมสันต์เดินกลับไปข้างๆเตียง พูดว่า หย่ากันเถอะ ส่วนคุณปู่ ผมจะไปบอกเอง

เปรียวกายสั่น เธอไม่เคยคิดว่า คมสันต์จะพูดอย่างนั้น อารมณ์ที่สะสมอยู่ในทรวงอกระเบิดทันที เปรียวไม่สนใจความเปลือย

เปล่าของร่างกายและกระโดดลงจากเตียง เธอกำปั้นยืนอยู่หน้าคมสันต์

คุณอยากแต่งงานกับทิวลิปและรับเขาเข้าบ้านขนาดนี้เลยหลอ

เปรียวไม่ร้องไห้ แต่ตาแดงขึ้นมืดขึ้น นี้ไม่สอดคล้องกับนิสัยของเปรียว คมสันต์คิดว่าเปรียวจะร้องไห้หรือขอร้อง เพราะในความทรงจำของเขา เปรียวได้อ่อนน้อมถ่อมตนดังนั้นเสมอ

การกระทำที่ไม่เหมือนบกดิของเปรียว ทำให้คมสันต์ไม่รู้จะตอบยังไง

นาน คมสันต์ปรับอารมณ์ หันหน้ามองเปรียว ทำให้เสียงขอเขาเองเหมือนพูดเรื่องธรรมตา เขาพูดว่า

คุณก็รู้มานาน ว่าผมรักทิวลิป ไม่ใช่หรือครับ

เปลียวรอยยิ้มเบี้ยวเหมือนกำลังเยาะเย้ยตัวเอง ใช่ เธอรู้แล้วล่ะ ก่อนที่เธอแต่งงานกับคมสันต์ เธอก็รู้ว่า หัวใจผู้ชายคนนี้มีแต่ทิวลิป

แต่เปลียวยังฝันว่าถ้าพยายามดูแลการแต่งงานครั้งนี้ คมสันต์ก็จะกลับมา รักเธอบ้าง แต่ความจริงล่ะ

เปลียวลบล้างคมสันต์เป็นครั้งแรก เธอบอกว่า คุณรักแต่ทิวลิป แล้วทำไมมาแต่งงานกับฉัน คุณก็ปล่อยมือคนที่คุณรักเพื่อได้บริษัทหรือ ถ้าเป็นอย่างนั้น คมสันต์ ความรักของคุณก็ไร้ค่าเกินไป

เพิ่งพูดเสร็จ คมสันต์ยื่นมือจับหมอเปลียว เขาใช้แรงมากเกินไป ทำให้เปลียวเจ็บเกือบทนไม่ไหว

แม้กระนั้นก็ตาม เปลียวก็ไม่ขัดขืน เธอเงยหน้าขึ้นและจ้องมองคมสันต์

อารมณ์ที่คมสันต์เพิ่งเก็บก็ขึ้นมาอีกครั้ง

เปลียวผมไม่เคยรู้ เมื่อไหร่คุณช่างพูดขนาดนี้ ตาคมสันต์เต็มไปด้วยความโกรธ เขาเป็นเหมือนสิงโตที่ดุร้ายและต้องการหย็อเปลียว

รื่องผมกับ ทิวลิป คุณไม่ต้องมายุ่ง ผมไม่ใช่ถามความคิดเห็นของคุณ ผมแค่แจ้งให้คุณทราบว่าผมจะหย่ากับคุณเท่านั้น

พูดเสร็จ คมสันต์พุ่งมือเปลียวออก เปลียวล้มลงพื้น หัวชนตู้หัวเตียง เลือดออก

เมื่อคมสันต์ออกไป เสียงปิดประตูตังขึ้น เปลียวหัวเราะไร้สาระ

สุดท้าย เธอก็แพ้ย่อยยับ

บทที่ 3 ถูกจับกุม

หน้าอก ความเจ็บปวดเป็นที่ชัดเจน เปลียวนั่งอยู่บนพื้น ไม่ว่าจะกระชับหน้าอกให้หนักแค่ไหน มันช่วยอะไรไม่ได้สักที

สุดท้าย เปลียวลุกขึ้น แล้วเข้าห้องน้ำไปจัดการแผล เปลียวขี้เกียจไปโรงพยาบาล พอเลือดหยุดหลายก็แค่ติดผ้าพันแผล ครอบคลุมแผลด้วยหน้าม้า ไม่ว่าเขาสวยหรือว่าน่าเกลียดก็ไม่มีใครสนใจ

วิลล่าว่างเปล่า เหมือนหัวเราะที่เขาโง่ ตั้งแต่แต่งงานกับคมสันต์ เปลียวก็เหมือนนกขมิ้นตัวหนึ่ง อาศัยอยู่ในวิลล่าขนาดใหญ่แห่งนี้และพยายามเฝ้าการสมรไร้ค่านี้

สองเดือนเต็ม คมสันต์ไม่เคยมา เปลียวคิดว่าเรื่องการหย่าแค่คมสันต์พูดออกมาตอนโกรธ จนถึงวันนี้ เปลียวเตรียมตัวเรียบร้อย กำลังจะออกนอกบ้าน บังเอิญเห็นมีคนแปลกหน้าสองคนยืนอยู่หน้าบ้าน

ผู้ชายสองคนนั้นใส่เสื้อสูทสีดำ ใบหน้าไม่มีรอยยิ้ม ยืนอยู่หน้าประตูอย่างตื่นตัว เปลียวเดินไปด้วยประหลาดใจ แต่โดนผู้ชายสองคนนั้นห้าม

คุณเปลียวครับ คุณคมสันต์สั่งพวกเราว่าถ้าไม่ได้ขออนุญาตจากท่าน คุณไม่สามารถออกไปครับ

สองสามนาทีผ่านไปเปลียวถึงรู้สึกตัว หมายถึงอะไรคะ นี้คมสันต์จับกุมฉันหลอ แต่นอกจากคำพูดที่เขาพูดออกเมื่อกี้ ไม่ว่าเปลียวถำอะไร ก็ไม่มีคำตอบสักคำ เปลียวออกไปไม่ได้ ถ้าเปลียวเดินก้าวหน้าก็จะรีบโดนห้าม

อยู่ดีๆก็เสียอิสระ เปลียวรู้สึกจะเป็นบ้า

เปลียวโทรหาคมสันต์หลายครั้ง แต่คมสันต์ไม่รับสาย สุดท้าย ก็อัดเสียงไป เปลียวรู้ นี้คือคมสันต์กำลังเอาคืน

แต่เขาทำไมจำกัดเสรีภาพของคนอื่น เปลียวต้องถามคมสันต์ให้แน่นอน

เกือบทุกสิ่งในววิลล่าที่สามารถถูกทุบได้ก็โดนเปลียวทุบให้หมด เปลียวผมกรีดร้อง ตะโกนด้วยตาแดงด้วย

ฉันอยากเจอคมสันต์ มันไม่มีสิทธิ์จับกุมฉัน

สองผู้คุ้มกันไม่แยแส เปลียวรู้สึกหงุดหงิดสุดๆ เธอวิ่งเข้าไปในห้องครัวและถือมีดผลไม้วิ่งไปหาผู้ชายสองคนนั้น เธอก็ชี้ปลายมีดที่คอและตะโกนดังขึ้น "ฉันอยากเห็นคมสันต์" มิฉะนั้นฉันจะตายที่นี่ "

สุดท้าย ภายใต้ก่อกวนของเปลียว ตอนพลบค่ำ อนามัยขับรถมาถึงวิลล่า

เพิ่งเข้าไปถึงห้องรับแขก ก็เห็นเปลียวใส่เสื้อผ้าไม่เป็นระเบียบ นั่งอยู่บนโซฟาอย่างเสื่อมสภาพ สายตาคมสันต์แสดงให้เห็นรำคาญ

คมสันต์เดิมเข้าหาเปลียว ใส่รองเท้าหนังเดินบนพื้นออกเสียงกรอบ เปลียวรีบลุกขึ้น หันมามองคมสันต์

คุณอยากจะทำอะไร คุณมีสิทธิ์อะไรจับขังฉัน

พบอีกครั้งหลังจากผ่านไปสองเดือน ก็เป็นแบบนี้ เปลียวไม่อยากเป็นแบบนี้มากกว่าคนอื่นอีก แต่นึกถึงเรื่องที่คมสันต์ทั้งหลาย ก็อดทนไม่ไหว

ใบหน้าคมสันต์ไม่มีอารมณ์สีหน้าอะไร สายตาที่เขามองเปลียว เหมือนมองเห็นคนแปลกหน้า

แต่ก่อนคมสันต์ก็ไม่สนใจผู้หญิงคนนี้ เห็นเปลียวไม่เรียบร้อย ยิ่งรังเกียจมากขึ้น

เปลียวได้รับสายตาของคมสันต์ เจ็บใจ เปลียวกอดกำปั้นไว้ พยายามอธิบาย ถึงแม้ว่าเรื่องนั้นเป็นความผิดของฉัน คุณก็ไม่ควรจับกุมฉัน

อยู่กับคมสันต์ เปลียวในฐานะต่ำต้อยตลอดมา รู้จักกันมาแปดปี เปลียวหลงรักอย่างนี้ แต่คมสันต์เหมือนไม่เห็นใจที่เปลียวให้ ดวงตาของคมสันต์มีแต่ ทิวลิปคนเดียว

ถ้าไม่มีเรื่องนี้ คมสันต์อาจจะรู้สึกอับอายนิดหนึ่ง คมสันต์เห็นเปลียวสูญเสียการควบคุม คมสันต์ไม่สนใจตลอด คมสันต์พูดด้วยเสียงเย็น

ทิวลิปท้อง ก่อนเขาคลอดลูก คุณก็อยู่ดีๆในวิลล่านี้ ไม่ต้องไปไหน ผมไม่อยากมีเรื่อง