บทที่ 730 แค่นี้ก็เขินต่อไปจะทำยังไง

ประโยคเดียว ไม่สามารถหวานไปมากกว่านี้อีก เดิมทีดราณีไม่เข้าใจอย่างมากว่าทำไมผู้หญิงในหอเดียวกันเวลามีแฟน ทุกครั้งที่โทรศัพท์หรือส่งข้อความ ใบหน้าจะมีความสุขที่สุด

ตอนนี้เธอเข้าใจแล้ว

เพราะว่าชอบคนคนหนึ่ง ทุกประโยคที่เอ่ยมาจากปากเขามันให้ความหมายไม

บทที่731ฉันไม่หวังว่าเธอจะต้องเข้มแข็งขนาดนี้

เช้าวันรุ่งขึ้นของวันที่สองดราณีตื่นขึ้นมาเพราะเสียงตรวจคนไข้ของหมอประจำโรงพยาบาลเธอลืมตาขึ้นเห็นเสนานีกำลังปรนนิบัติป้อนข้าวป้อนน้ำให้ทยุติอยู่ด้านข้าง

เธอสะลึมสะลือลุกขึ้นแล้วเรียก'แม่'ตัวเธอเองก็ยังไม่ค่อยได้สติอยู่เท่าไร

"ตื่นแล้วหรือ

บทที่732รอให้เธออ้อนฉัน

ถึงเวลานี้ดราณีถึงได้พูดแบบเขินๆว่า"ฉันไม่ใช่ว่าไม่อยากพึ่งพาคุณฉันแค่กลัวว่าฉันจะรบกวนเวลาทำงานของคุณเท่านั้นเองค่ะ"

ตอนแรกชนัยก็หวังว่าจะได้คำตอบอะไรบ้างจากเธอพอได้ยินเธอตอบกลับมาแบบนั้นไม่เหมือนการอธิบายแต่เหมือนว่าเธอกำลังงอนอยู่ใจก็อ่อนลงทันที"จะกลัวอะไรก็เธอเป