บทที่667คนหายไปในพริบตา

พอพูดคำนี้ออกมาตาของนัชชาก็แดงไปหมดเธอหันหน้าไปข้างๆไม่อยากจะไปดูภาพที่เห็นในตอนนี้

คนที่สนิทกับคุณท่านมากที่สุดเป็นคนที่มีสติมากที่สุดการกระทำแบบนี้ทำให้เธอรู้สึกยิ่งเจ็บปวดใจ

จริยายืนอยู่ข้างเตียงไม่ยอมจากไปสุดท้ายเป็นสามีและลูกสาวเป็นคนพาเธอออกไปเตชิตก็มองด

บทที่668ตบไปที่หน้าเขา

“เตชิ!”นัชชาตะคอกไปทางโทรศัพท์หัวใจของเธอนั้นเต้นเร็วเหลือเกินตอนนี้คนในครอบครัวก็ตกอยู่ในความเศร้าที่คุณท่านเสียไปในเวลานี้นอกจากเธอหาเองก็ไม่มีวิธีที่จะให้คนอื่นช่วยเลย

แต่ดีที่ไม่นานลิฟต์ก็มาถึงเธอเข้าไปแล้วกดไปที่ชั้น1หลังจากที่ถึงชั้นล่างก็รีบไปที่ประตูโรงพยาบาล

บทที่669อย่าไปจากฉัน

เตชิตรับรู้ได้ถึงอารมณ์ของเธอแล้วจะปล่อยให้เธอไปแบบนี้ได้ไงเขาไม่ใช่เพียงไม่ปล่อยมือแต่กลับกอดเธอแน่นกว่าเดิม“อย่าไปอย่าไปจากฉัน”

จากเดิมในใจของนัชชาก็รู้สึกโกรธอยู่แล้วแต่พอได้ยินเขาพูดแบบนี้เธอจะโกรธต่อได้ยังไงน้ำตาก็ไหลออกมาอีกครั้ง“ฉันไม่เคยคิดที่จะจากไปแต่นายต่างห