บทที่62 เรากลับบ้านกัน

นัชชาเดินจากมา ไม่ได้กลับไปหาธนัท แต่กลับเดินออกจากคลับลำพังเพียงคนเดียว

หน้าคลับมีร้านสะดวกซื้อที่เปิดตลอด ดื่มเหล้าที่แรงไปขนาดนั้น ทำให้เธอเริ่มรู้สึกเวียนหัวและรู้สึกคอแห้ง เธอล้วงเอาเศษเหรียญในกระเป๋า เดินไปซื้อน้ำมาหนึ่งขวด

นั่งอยู่ตรงเก้าอี้หน้า

บทที่63 คิดว่าผู้ชายของเธอเป็นเทพหรอ

เตชิตอุ้มเธอเดินออกมาจากซอย คนขับรถก็ขับมาจอดอยู่หน้าซอยพอดี เปิดประตูแล้ววางเธอลง แล้วเดินมาเปิดประตูอีกด้านนั่งขึ้นไป

อุณหภูมิในรถสูง นัชชาเผลอดึงเสื้อที่เตชิตคลุมให้เขาออก หันไปมองผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอเตะรองเท้าออก แล้วยกขาขึ้นนั่งคุกเข่าบ

บทที่64 ฉันมั่นใจว่าเธอชอบฉัน

คำนี้ทำให้นัชชาอายจนหูแดง เธอหน้าบาง อีกอย่างเขาเด็กกว่าเธอแปดปี ได้ยินแบบนี้เป็นธรรมดาที่จะเขินอาย

นัชชาก้มหน้าดึงผ้าห่มขึ้นปิดหน้า แต่...............

วินาทีต่อมาเธอก็ต้องโผล่หัวออกมา เพราะเธอเพิ่งรับรู้ได้ว่าเขาสองคนกำลังห่มผ้าผืนเดียวกัน แค่เ