บทที่ 594คนที่เป็นห่วงเขาที่สุดก็คือเธอ

หลังจากที่คุยกับปรัณแล้ว ดุลยาหล่อนเริ่มกลับไปที่ประตูห้องพักผู้ป่วย หล่อนกลับบ้านไปรอบหนึ่งก็เพื่อไปเก็บของมาอยู่เป็นเพื่อนลูกที่นี่ยาวไป

ดุลยามองเข้าไปในห้องผู้ป่วยมีผู้ชายสุขุมอยู่ข้างๆเตียง หล่อนเคาะห้องสองครั้งเบาๆถึงค่อยเปิดประตูเข้าไป

“ค

บทที่ 595 แม่สามีมา

เวลาผ่านไปหนึ่งเดือนกว่า นัชชาได้รับการรักษามาสี่ครั้งแล้วถือได้ว่าหล่อนผ่านกระบวนการมาได้หนึ่งในสามแล้ว ถึงแม้ว่าทุกครั้งจะเจ็บปวด แต่ว่ารอยแผลเป็นที่ชัดเจนของหล่อนจากหนักก็ค่อยดตื้นขึ้นภายใต้การรักษาด้วยเลเซอร์ที่เข้มข้นขนาดนี้ หล่อนเคยคิดว่าคงใช้ชีวิตนี้ที่มีรอยแผลเป็นแบบน

บทที่ 596 ค่ำคืนที่มิเธออยู่ด้วยมันช่างถูกใจ

“ก็ใช่นะพี่ ฉันขอเรื่องนี้จริงสักครั้งได้ไหม...” เวธนีที่นั่งอยู่ข้างๆคอยพูดเสริม

เตชิตมองเขาสองคนที่ยังคงจดจ้องเพื่อรอคอยให้ความเชื่อมั่นแก่พวกเขา เขาได้แต่ขยับขานั่งไขว่ห้าง น้ำเสียงที่เปล่งออกมาหนักแน่น “ถ้าฉันให้โควต้าเธอ เธอไม่คิดหรอว่ามันไ