บทที่516การหลบหนีล้มเหลว

เพียงชั่วขณะที่ทรรศนกำลังจะเหนี่ยวไกในทิศทางนั้นชายคนนั้นก็ดึงไกปืนขึ้นล่วงหน้าสองวินาทีเสียงหวืดดังขึ้นกระสุนพุ่งเฉียดไปที่แขนราวกับต้องการเจาะไปที่แขนของเธอ

ทรรศนกระแทกแขนของเขาลงเบี่ยงปืนไปทางด้านข้างกระสุนที่ควรจะยิงถูกนัชชากลับกระทบที่ชายฝั่งด้านข้างเธอ

บทที่517ทำไมต้องปกป้องเธอ

นัชชาที่ถูกขังอยู่ในบ้านไม้ก่อนหน้านั้นเสื้อผ้าของเธอได้ถูกทิ้งไว้อยู่ที่ริมน้ำทั้งห้องมีแค่เสื้อยืดของชายคนนั้นเพียงแค่ตัวเดียวไม่มีทางอื่นเพื่อที่จะปกคลุมร่างกายเอาไว้เธอต้องสวมมันไว้โดยไม่สามารถเลือกได้

เธอนั่งอยู่บนเตียงหัวใจเต้นไม่เป็นท่าทันทีที่นึกถึงหน้าผาก

บทที่518ค้นพบเส้นทางของเธอ

วันที่สิบของการหายตัวไปของนัชชาการค้นหาและการช่วยเหลือที่ไร้ร่องรอยในที่สุดก็ได้รับข่าว“หัวหน้าครับ!เราพบขวดน้ำที่ทางตอนล่างของแม่น้ำ”

“ว่าไงนะ!”

“ขวดน้ำ!ขวดน้ำพลาสติก!”

นายอำเภอรีบสำทับ“ลองรับไปดูครับ”

ตำรวจหยิบขวดน้ำแร่ในถุงขวดได้กลายเป็นสีเหล